ΘΡΗΣΚΕΙΑ: ΤΑ «ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ» ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ (ΛΑΤΡΕΙΑ)!!!!!!!!!!

 

Ο λεγόμενος «Μονοθεϊσμός» έχει επικρατήσει, εκεί που έχει επικρατήσει, με κύριο εργαλείο του την ομολογουμένως υπεραποδοτική διαχείριση του ανθρώπινου φόβου!!!

 

Εκείνο που κατεξοχήν φοβούνται οι αφιλοσόφητοι άνθρωποι είναι η «απώλεια», η «ανυπαρξία» και όλοι οι ανάλογοι όροι που ωστόσο σε συμπαντικό επίπεδο στερούνται νοήματος, αφού τίποτε μέσα στο Είναι δεν μπορεί να «απωλεσθεί».

 

Καμία απολύτως «απώλεια» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί μέσα σε ένα δεδομένο και άφθαρτο σύνολο, το οποίο απλώς φιλοξενεί μέσα του μία ατελείωτη αλλαγή μορφών και καταστάσεων!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Ο αφιλοσόφητος άνθρωπος στην πραγματικότητα αγωνιά για το εάν ή όχι θα απωλέσει το πρόσκαιρο όσο και ασήμαντο «εγώ» του.

 

Ως συνέπεια αυτού, νοιώθει ανασφαλής και αναδιπλώνεται ακόμα περισσότερο προς την εξατομικευμένη προσωπικότητα, προσπαθώντας να «οχυρωθεί» πίσω από το αυθαίρετο σύμπλεγμα χαρακτηριστικών προσωπικότητας που εκλαμβάνει λανθασμένα ως εαυτό.

 

Ενισχυτικός σε αυτού του είδους τις «οχυρώσεις» είναι ο Χριστιανισμός, μία Θρησκεία που προσανατολίζει τον πιστό να «σώσει» αποκλειστικά την «δική του» ψυχή .

 

Όλη αυτή όμως η κολοσσιαία αγωνία για μια μεταθανάτια ζωή θα φάνταζε όχι μόνον παράλογη αλλά και αρρωστημένη στα μάτια ενός αρχαίου Έλληνα, όσο τουλάχιστον παράλογη αλλά και αρρωστημένη φαντάζει και στα μάτια ενός σύγχρονου εθνικού:

 

το ερώτημα περί αθανασίας ή όχι της ψυχής, δηλαδή της αόρατης αρχικής αιτίας των βιοφυσιολογικών εκδηλώσεων, απαντάται δίχως δισταγμό καταφατικά, όπως ακριβώς απαντάται το ερώτημα περί αθανασίας κάθε υλικής υπόστασης (από το ρήμα «υφίστημι») ενός άναρχου και ατελεύτητου υλικού Όλου.

 

Η ψυχή είναι αθάνατη, αλλά και μη προσωπική και, κυρίως, δεν υπάρχει περί αυτής καμία απολύτως εκκρεμότητα για το εάν ή όχι θα... «σωθεί».

 

Σε όλες τις ελληνικές οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές, εκείνο που έχει γίνει εμφανές στο επίπεδο της γήϊνης ζωής, δίνοντας την ζωή και την κίνηση στις θνητές υπάρξεις, μετά τον βιολογικό θάνατό τους περνάει στην αφάνεια, όπως το έχει όμορφα διατυπώσει ο Παρμενίδης , επιστρέφοντας στα Αθάνατα.

Σε αυτό εξαντλεί το ενδιαφέρον της για τα «μετά θάνατον» πράγματα η Ελληνική Εθνική Θρησκευτική λατρεία, η οποία, αντίθετα από τους διαχειριστές των φοβιών των ανθρώπων, ασχολείται πρωτίστως με, και φυσικά τιμά, την ζωή.

 

Η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του εκεί που ανήκει, δηλαδή στο Αιώνιο, το Τέλειο, το Μακάριο, το Φωτεινό.

 

Δίχως περιφράσεις, ο θείος Ηράκλειτος το έχει πει σε όλους όσους έχουν την δυνατότητα να κατανοούν έναν στοιχειωδώς πυκνό λόγο:

 

«ΑΘΑΝΑΤΟΙ ΘΝΗΤΟΙ, ΘΝΗΤΟΙ ΑΘΑΝΑΤΟΙ, ΖΩΝΤΕΣ ΤΟΝ ΕΚΕΙΝΩΝ ΘΑΝΑΤΟΝ, ΤΟΝ ΔΕ ΕΚΕΙΝΩΝ ΒΙΟΝ ΤΕΘΕΝΩΤΕΣ».

Που πάει να πει ότι το Θείο περιοδικώς «ανασταίνεται» με τον θάνατο των θνητών όντων και «πεθαίνει» κάθε φορά που κατέρχεται σε αυτά για να εμψυχώσει την βιοφυσιολογική ύπαρξή τους.

Σε αρκετούς που δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, υπάρχει η εσφαλμένη εντύπωση ότι οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές των εθνικών Ελλήνων (λ.χ. η κυρίαρχη των Υλοζωϊστών και οι διαφοροποιημένες πυθαγοροπλατωνική και ατομική) είχαν αλληλοσυγκρουόμενες θέσεις για την μετά τον βιολογικό θάνατο των θνητών πορεία της ψυχής.

Τουναντίον, καμία τους δεν υποβίβασε την ψυχή σε κεντρική φιγούρα μίας ηθικοθρησκευτικής εσχατολογίας και καμία τους δεν απαξίωσε την παρούσα, απτή και πραγματική ζωή των θνητών όντων προς χάριν ενός «μεταθανάτιου» ονειροπολήματος ή κανονικού εκφοβισμού.

Στους Έλληνες, όπως προείπαμε, η μη προσωπική ουσία του θνητού ανθρώπου, επιστρέφει μετά το βιολογικό τέλος του στους κόσμους των Θεών.

 

Σε αρκετά σημεία του υπέροχου εκείνου κειμένου του «Τα ες Εαυτόν», ο εστεμμένος φιλόσοφος Μάρκος Αυρήλιος τονίζει αυτή την στενότατη αλλά άγνωστη για τους αφιλοσόφητους συγγένεια:

«να έχεις ασφαλή τον εσωτερικό σου δαίμονα από προσβολή και βλάβη...

o Θεός που είναι μέσα σου να κυβερνά αληθινόν άνδρα, ηλικιωμένο, με διάνοια πολίτου, άρχοντα που έχει τακτοποιημένα τα δικά του και θέση πολεμιστή, που περιμένει έτοιμος το σύνθημα της αποχωρήσεως και ούτε όρκους χρειάζεται ούτε μαρτυρίες άλλων....

αν εκτελείς εκείνα που απαιτεί η κάθε στιγμή, ακολουθώντας τον ορθό λόγο με επιμέλεια, με θάρρος και καλή θέληση και χωρίς πάρεργα, τότε κρατείς τον δαίμονα του εαυτού σου διαρκώς αγνό, ωσάν να επρόκειτο άμεσα να τον επιστρέψεις... την ύπαρξή σου έλαβες ως μέρος ενός συνόλου.

 

Θα εξαφανισθείς αργότερα μέσα σ’ εκείνο που σε γέννησε.

 

Ή μάλλον θα μεταβληθείς και θ’ αναληφθείς στον Λόγο που σε δημιούργησε...

Δεν είναι κακό ότι τα πράγματα μεταβάλλονται ούτε καλό ότι κάποια αποκτούν ύπαρξη από την μεταβολή...»

 

Πριν αναφερθούμε στην πλατωνική εικόνα για την αθανασία της ψυχής, θα ανοίξουμε εδώ μία σύντομη παρένθεση για ένα ακόμη λάθος που διαπράττουν όσοι δεν έχουν ασχοληθεί σε βάθος με την Ελληνική Κοσμοαντίληψη, και συγκεκριμένα για την αντίληψη της εικόνας του βασιλείου του Άδου όπως αυτό περιγράφεται στα ομηρικά έπη, αλλά και σε έργα της κλασικής εποχής, ως «παρόμοιου» με το ασαφές επέκεινα στο οποίο υποτίθεται, κατά τους χριστιανούς, ότι «ζουν» οι προσωπικές ψυχές των δικών τους νεκρών.

 

Η εικόνα όμως του βασιλείου του Άδου είναι χρονικά παράλληλη με τις οντολογικές – φιλοσοφικές αντιλήψεις που με σαφήνεια τηρούν απόσταση από την αυταπάτη περί προσωπικών ψυχών.

Αυτό που ζει στον Άδη δεν είναι η πραγματική ψυχή των τεθνεώτων, αλλά η «σκιά» της βιογραφίας τους, μία αποθήκευση τον «σκληρό δίσκο» του αιώνιου Όντως Όντος, που υπάρχει μόνον στο μέτρο που κάποιος θα έλθει να κάνει ένα «διπλό κλικ» επάνω της.

 

Με μνημόνευση, με απόδοση τιμών, με τελετή...

 

Όπως έχει επισημάνει ο Ζαν Πιέρ Βερνάν, η αθανασία της ψυχής που απασχολεί τον Πλάτωνα, και εν γένει την πυθαγοροπλατωνική γραμμή θα συμπληρώναμε εμείς, δεν είναι παρά η αθανασία του ανώτερου τόπου της ψυχής, ως ενός αποσπάσματος της θεότητας, απαράλλακτα, έστω κι αν ο ανυποψίαστος αναγνώστης εκπλήσσεται, με τον «δαίμονα εαυτού» των, υλοζωϊστών στην βάση τους, Στωϊκών.

 

Δεν πρόκειται για εξατομικευμένη αθανασία, για την αθανασία κάποιου περαστικού «εγώ», αλλά για την αθανασία του πραγματικού εαυτού ως αποσπάσματος της θεότητας.

 

Ο ίδιος ο Πλάτων δηλώνει ότι οι ψυχές που διατηρούν δεσμούς με το σωματικό «εγώ» καταντούν φαντάσματα, και ο Βερνάν το επεξηγεί αρκετά γλαφυρά με τα ακόλουθα λόγια: 

 

«αυτές οι ψυχές... έμειναν υπερβολικά προσωπικές, υπερβολικά εξατομικευμένες και παράλληλα σωματοποιημένες.

 

Συνεπώς, δεν μπορούν να σμίξουν με τα άστρα με τα οποία συγγενεύουν.

Με άλλα λόγια, έργο της ψυχής δεν είναι να εκφράζει την ιδιαιτερότητα του καθενός από εμάς, αλλ’ αντίθετα να φροντίζει ώστε η ιδιαιτερότητα αυτή κάποια στιγμή να ξεπερνιέται, ώστε ο καθένας μας, στο τέρμα μιας καθαρής ζωής, να παραδίνεται σε ολόκληρο τον κόσμο και στο Θείον».

 

Οι διάφορες οντολογικές – φιλοσοφικές σχολές μας λοιπόν συγκλίνουν στο ότι αυτό που ακολουθεί τον βιολογικό θάνατο είναι η ένωση του προσκαιροποιημένου αιώνιου με την πηγή του, όπως και τα σωματικά συστατικά κάνουν την δική τους επιστροφή στην κοινή ουσία που τροφοδοτεί τις επόμενες σωματικές πυκνώσεις που θα αναδείξουν νέα θνητά όντα.

 

Καθίσταται σαφές λοιπόν ότι στην Ελληνική Εθνική Θρησκευτική λατρεία δεν υπάρχει χώρος για διαχειριστές του φόβου, αφού στο σχήμα που αυτή πρεσβεύει για τον κύκλο ζωή – θάνατος – ζωή δεν υπάρχει τίποτε απολύτως για να φοβηθεί κανείς.

 

Εκτός αν κάποιοι έχουν φθάσει σε τέτοιο βαθμό πνευματικής διάλυσης που να κυριεύονται από φόβο στην ιδέα ενός ανθρώπου που είναι συγγενής των Θεών και ενός Όλου που δεν χωράει κανέναν υπερκείμενο δικτάτορα, λογιστή ή δεσμοφύλακα!!!

 

Γιώργος Χαβαλές από παλαιότερη παρέμβαση (2011) του
Β Ρασσιά.

1821 - Αφόρισε την Επανάσταση ο Πατριάρχης Γρηγορίος Ε

 

Αφόρισε την Επανάσταση ο Πατριάρχης Γρηγορίος Ε΄και την κίνηση του αυτή την έκαναν "σημαία" κάποιοι έλληνες-ανθέλληνες για να συκοφαντήσουν την Εκκλησία και τον ρόλο της στον ξεσηκωμό.

Δεν συνεχίζουν την ιστορία όμως γτ δεν βολεύει στην προπαγάνδα τους...

3 μέρες μετά ο Πατριάρχης καλεί την Σύνοδο του Πατριαρχείου και με δάκρυα στα μάτια καίει το κείμενο του "αφορισμού" μπροστά στην Αγία Τράπεζα του Πατριαρχικού Ναού, δεόμενος για την επιτυχή έκβαση της Επανάστασης.

Η διπλωματική κίνηση του "αφορισμού" απέβλεπε στο να μην υπάρξουν αντίποινα απέναντι στους Έλληνες της Κων/λης.

Δυστυχως ΑΠΕΤΥΧΕ.

Το πρώτο θυμα ήταν ο ίδιος -ο όποιος ανήμερα το Πάσχα του 1821 απαγχονίστηκε και ακολούθησε ο άγνωστος διωγμός των Ελλήνων της Πόλης τον Ιούνιο του ΄21, ως αντίποινα για τον ξεσηκωμό στην Πελοπόννησο

Εκδόθηκαν τρεις αφοριστικές επιστολές από τον Πατριάρχη Γρηγόριο Ε'.

Η τρίτη είναι εμπιστευτική προς τους μητροπολίτες, δεν δημοσιεύθηκε όπως οι προηγούμενες δύο. Είναι όμως ίδια με τις προηγούμενες. Αν ο αφορισμός της επανάστασης είχε σκοπό να ρίξει στάχτη στα μάτια των Τούρκων ώστε να αποφευχθούν τα αντίποινα δεν θα χρειαζόταν η έκδοση αυτής της τρίτης εμπιστευτικής επιστολής.

 

 

ΑΜ ΕΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΣΘΟΛΟΥ ΕΤΣΙ !!!!!!

Ο ΓΡΗΓΟΡΑΚΗΣ ΠΟΥ ΑΝΕΒΗΚΕ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ -ΤΡΕΙΣ- ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΘΡΟΝΟ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΑΦΟΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ !!!!!

ΤΡΕΙΣ !!!!!!!

Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΑΛΙΣΤΑ ΗΤΑΝ ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ !!!!!

ΜΠΑ ;;;;;;

ΕΝ ΑΓΝΟΙΑ ΤΟΥ ΣΟΥΛΤΑΝΟΥ ;;;;;;

ΕΤΣΙ ΚΑΤΑΡΕΕΙ Ο ΜΥΘΟΣ ΟΤΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΔΟΥΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΦΑΓΗ !!!!

ΓΙΑ ΚΟΙΤΑ ΝΑ ΔΕΙΣ , ΓΙΑΤΙ ΑΝΕΒΟΚΑΤΕΒΑΙΝΕ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΟ ΘΡΟΝΟ.....;;;;;;;

ΚΙ ΑΥΤΟΣ Ο ΒΡΩΜΙΑΡΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΟΗΓΟΘΜΕΝΟΙ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΣ.

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΝΤΡΕΠΟΜΑΣΤΕ ΠΡΩΤΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΟΥΜΕ ΤΙ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

ΚΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1821 Ο ΛΑΟΣ ΒΟΓΓΑΓΕ 1500 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΡΑΣΟΦΟΡΟΥΣ.

ΓΙΑΤΙ ΚΡΕΜΑΣΕ Ο ΣΟΥΛΤΑΝΟΣ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ;;;

ΑΠΛΑ , Ο "ΚΑΛΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΟΣ" ΚΑΙ ΡΟΥΦΙΑΝΟΣ ΑΠΟΛΥΕΤΑΙ ΠΡΩΤΟΣ

 

 

Θεόφιλος Καΐρης Το μεγάλο θύμα της ορθόδοξης Ιεράς Εξέτασης

Γεννήθηκε στην Άνδρο στις 19 Οκτωβρίου 1784 από επιφανή οικογένεια του νησιού.

Το 1801 έγινε μοναχός και χειροτονήθηκε Διάκονος αλλάζοντας το όνομα του από Θωμάς σε Θεόφιλος. Το 1803 με δαπάνες του θείου του και μερικών πλουσίων Κυδωνιατών έφυγε στην Ευρώπη. Αρχικά διέμεινε στην Ελβετία, όπου μελέτησε την οργάνωση των διδακτηρίων του μεγάλου παιδαγωγού Πεσταλότσι, και κατέληξε στην Πίζα, όπου σπούδασε φιλοσοφία, μαθηματικά και φυσική και παρακολούθησε μαθήματα φυσιολογίας στην ιατρική σχολή.

Το 1807 μετέβη στο Παρίσι, όπου ολοκλήρωσε τις φιλοσοφικές σπουδές του και συνδέθηκε στενά με το μεγάλο νεοέλληνα διαφωτιστή Αδαμάντιο Κοραή.

Στην Άνδρο ύψωσε πρώτος την επαναστατική σημαία στις 10 Μαΐου 1821, σε πανηγυρική δοξολογία στο ναό του Αγίου Γεωργίου. Η συμμετοχή του στον αγώνα ήταν πολύ σημαντική και πολύτροπη, ενώ έγινε και ένας από τους κυριότερους συνεργάτες για τη σύνταξη του πολιτεύματος του Άστρους.

Το 1828 ευρισκόμενος στην Αίγινα του ζητήθηκε να προσφωνήσει τον πρώτο Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια κατά την τελετή υποδοχής στο μητροπολιτικό ναό στις 12 Ιανουαρίου 1828.

Έχοντας σκοπό την ίδρυση ορφανοτροφείου για τα ορφανά των αγωνιστών της Επανάστασης ταξιδεύει από το 1832 σε Ιταλία, Γαλλία, Αγγλία, Αυστρία, Κάτω Ρωσία, Μολδαβία και Κωνσταντινούπολη για τη συγκέντρωση δωρεών από ομογενείς.

Το 1835 ο Βασιλέας Όθωνας τού απένειμε το Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Σωτήρος ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για την προσφορά του την περίοδο του Αγώνα. Ο Καΐρης, όπως και ο άλλος διδάσκαλος του Γένους Θεόκλητος Φαρμακίδης, σε μία πράξη αποδοκιμασίας προς το καθεστώς της αντιβασιλείας των Βαυαρών δεν απεδέχθη την τιμή. Την ίδια στάση κράτησε και όταν του προσεφέρθη η έδρα της Φιλοσοφίας στο νεοϊδρυθέν Πανεπιστήμιο Αθηνών (1837).

Μιλούσε πολλές γλώσσες, όπως αρχαία Ελληνικά, Λατινικά, Ιταλικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά. Ενδιαφέρθηκε για την αρχαιολογία, και οι έρευνές του οδήγησαν σε σημαντικές ανακαλύψεις στη γενέτειρά του. Ασχολήθηκε με τη βοτανολογία και καταχώρησε σε καταλόγους πολλά από τα φυτά του τόπου του καταγράφοντας συγχρόνως τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες.

Εγκαινίασε το Ορφανοτροφείο του το Σεπτέμβριο του 1835 δεχόμενος αρχικά τριάντα ορφανά και την επόμενη χρονιά το έθεσε σε πλήρη λειτουργία. Στη σχολή του ορφανοτροφείου διδάσκονταν όλα τα μαθήματα που παραδίδονταν στα ευρωπαϊκά σχολεία με τη βοήθεια σύγχρονων επιστημονικών οργάνων. Η παιδαγωγική μέθοδος του Καΐρη στηρίζονταν στην ελεύθερη έκφραση του μαθητή και το φιλελευθερισμό. Ο ίδιος μάλιστα ονόμαζε τα μαθήματα «συνδιαλέξεις». Μαθητές της σχολής δεν ήταν μόνο τα ορφανά αλλά και νέοι από εύπορες οικογένειες που επιθυμούσαν να διδαχτούν από τον πρωτοπόρο δάσκαλο.

Ο Καΐρης ανέπτυξε μία προσωπική θρησκεία τη «Θεοσέβεια» επηρεασμένος από τους Γάλλους δεϊστές. Μία μονοθεϊστική διδασκαλία με δικές της τελετές λατρείας και αναφορές στην ισότητα και την ουσιαστική ελευθερία του ατόμου. Για αυτή του τη θρησκευτική θεωρία θεωρήθηκε σύντομα αιρετικός και επικίνδυνος τόσο από τη βαυαροκρατία, που έβλεπε στο πρόσωπο του έναν αφυπνιστή του λαού, όσο και από την επίσημη Εκκλησία.

Η Ιερά Σύνοδος του Βασιλείου της Ελλάδος με πρόεδρο τον Μητροπολίτη Κυνουρίας Διονύσιο ζήτησε από τον Καΐρη να προβεί σε «ομολογία πίστεως», την οποία εκείνος απέκρουσε ως καταπιεστική της συνείδησής του. Τότε η ελληνική κυβέρνηση, ενδίδοντας στις πιέσεις της Ιεράς Συνόδου, διέταξε τον αρχηγό του στόλου Κωνσταντίνο Κανάρη να πλεύσει με τη ναυαρχίδα του στόλου στην Τήνο για να πάρει από εκεί το διοικητή της Τήνου και να τον πάει στην Άνδρο, ώστε μαζί με το Μητροπολίτη Άνδρου να καλέσουν ενώπιον τους τον Καΐρη.

Το δικαστήριο της Σύρου (με πρόεδρο τον Ι. Δοξαρά, συνέδρους τους Σταύρο Λογοθέτη, Δ.Α. Βαφειάδη, Αλέξανδρο Αλεξάνδρου και Ι. Πρεζάνη, Εισαγγελέα το Ν. Στούπη, κατηγορούμενους τους Θεόφιλο Καΐρη, Γρηγ. Δεσποτόπουλο, Σπυρ. Γλαυκωπίδη, Θ. Λουλούδη ή Μονοκόνδυλο και Συνηγόρους υπερασπίσεως τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νικ. Ι. Σαρίπολο και τον Ιω. Παλαιολόγο) εξέδωσε την υπ' αριθ. 181/21.12.1852 καταδικαστική απόφαση, με φυλακίσεις για όλους και ειδικότερα διετή φυλάκιση για τον Θεόφιλο Καΐρη.

Ο Καΐρης, ασθενής ήδη και σε προχωρημένη ηλικία, μεταφέρθηκε στις φυλακές Σύρου, όπου λίγες μέρες αργότερα στις 13 Ιανουαρίου 1853 άφησε την τελευταία του πνοή.

Το σκήνωμά του ενταφιάστηκε σε χώρο του λοιμοκαθαρτηρίου Ερμούπολης, αφού ο τοπικός ιερέας δεν παρείχε άδεια ταφής στο κοιμητήριο, χωρίς νεκρώσιμη ακολουθία και υπό την επίβλεψη της αστυνομίας !!! Την επομένη της ταφής του άγνωστοι βέβηλοι άνοιξαν τον τάφο του διδασκάλου τεμάχισαν τη σορό του και έριξαν μέσα στα σωθικά του ασβέστη.

Οκτώ ημέρες μετά το θάνατό του !!!!! ο Άρειος Πάγος με την υπ. αριθ. 19/19.1.1853 απόφασή του απάλλαξε των κατηγοριών και αθώωσε το Θεόφιλο Καΐρη!!!

* * * * 

 

 

ΠΗΓΗ: Θεόφιλος Καϊρης [ http://www.musioelias.gr/el/node/612]

ΣΧΕΤΙΚΑ

1. Η κατά την 19 Ιανουαρίου 1853 ενώπιον του Αρείου Πάγου δίκη του Θεοφίλου Καΐρου Και των συν αυτώ επί Καϊρισμώ υπό του πλημμελειοδικείου Σύρου καταδικασθέντων Σπυρίδωνος Γλαυκωπίδου, Γρηγορίου Δεσποτοπούλου και Θεοφίλου Λουλούδη ή Μονοκονδύλου.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

2. Θεόφιλος Καϊρης / Δημητρίου Π.Πασχάλη.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

3. Κατάλογος βιβλιοθήκης Θεόφιλου Καΐρη : (Γυμνασίου Άνδρου) / καταρτισθείς υπό Αντων. Στεφ. Τηλιακού.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

4. Κοσμοσοφία: ή το Καθολικόν Αλληλέγγυον... / Καΐρης, Θεόφιλος, Εν Βρυξέλλαις: [χ.ε.], 1856.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

5. Λόγος / Θ. Καϊρου.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

6. Μέρος της εκφωνηθείσης ομιλίας υπό Θεοφίλου Καϊρη εις το εν Άνδρω Ορφανοτροφείον κατά το τέλος της σειράς των υπ' αυτού διδασκομένων μαθημάτων.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

7. Συντομωτάτη απάντησις εις τα υπό του κυρίου Ν. Βάμβα κατά του Θ. Καϊρη εκδοθέντα. Και πρώτον' εις την κατά του Θ. Καϊρη διατριβήν αυτού, την εν τω Αιώνι αρ. 1158 καταχωρηθείσαν.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

8. Θεόφιλος Καΐρης (1784-1853) – Το μεγάλο θύμα της ελληνορθόδοξης Ιεράς Εξέτασης

https://www.pare-dose.net/4000

9. Θεόφιλος Καϊρης

https://www.kosmos-zine.gr/.../morfes/243-theofilos-kairis

10. Τα Καΐρεια

http://eranistis.net/wordpress/2018/05/20/29263/

11. Φιλοσοφικά και φιλολογικά / Θ. Καΐρη, επιμ. Β.Π. Σεκοπούλλου.

https://anemi.lib.uoc.gr/php/pdf_pager.php...

Άγγλοι Ζωγράφοι -Τζωρτζ Φρέντερικ Ουώτς, Θεόφιλος Καϊρης

ΜΑΝΗ 1821 - ΜΕ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΤΙΜΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ ΤΗΣ 17ης ΜΑΡΤΙΟΥ ΤΟΥ 1821 !!!

Και για λόγους απόδοσης Δικαιοσύνης και Αληθείας:
 
ΟΠΟΙΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ή ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ’21 ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΥΜΝΗΤΙΚΑ -«ολόπρωτα κι ολού μπροστά»!- ΣΤΗΝ ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ, ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ & ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΑΙΩΝ, ΣΤΟΝ ΟΙΤΥΛΙΩΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΗΛΙΑ (Τ)ΣΑΛΑΦΑΤΙΝΟ, ΣΤΙΣ ΔΡΕΠΑΝΗΦΟΡΕΣ ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΔΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ (γνωστούς και αγνώστους) ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΡΩΤ-ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ…, επιτρέψτε μου, ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ‘ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΙ Η ΓΝΩΜΗ!
…κουβέντες καθαρές, (κι ως συνήθως) καθόλου διπλωματικές!


Γ.Π.Δημακόγιαννης
[εκδότης «Αδούλωτη ΜΑΝΗ – ΛΑΚΩΝΙΑ Οδός»]
-------------------------------------------------
[Ο Π.ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΘΥΣΙΑ ΣΤΟ Σ-Π-Ι-Τ-Ι ΤΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΑΙΩΝ ΗΤΑΝ Η 49η ΑΠΩΛΕΙΑ!!]
«Εν Τριπολιτσά (Απρίλιος 1825)


- Αδελφοί Έλληνες! 
 
Ευχαρίστως έπιον και το πικρόν τούτο ποτήριον. Εθυσιάσθη ενδόξως μαχόμενος υπέρ πίστεως και υπέρ πατρίδος και έτερος φίλτατός μου υιός, o Ιωάννης Μαυρομιχάλης, όστις ετραυματίσθη κατά την εν Νεοκάστρω (σσ. Πύλου Μεσσηνίας) μάχην εις τας 14 του παρόντος, ανδρείως πολεμών τον βάρβαρον εχθρόν, και μετά οκτώ ημέρας παρέδωκε το πνεύμα του εις τον Θεόν. Ούτος ο ένδοξος μάρτυς της φιλτάτης ελευθερίας, ήδη επαναπαύεται (…) και αγάλλεται αξιωθείς να επισφραγίση την δόξαν του με τοιούτον έντιμον θάνατον.
Γαίαν έχοις ελαφράν, τέκνον γλυκύτατον των αθανάτων προπατόρων σου, άξιον και των μαχιμωτάτων αδερφού σου και θείου σου Ηλιού(*) και Κυριακούλη(**) εφάμιλλον! ο θάνατός σου ήδη βαλσαμόνει τας κινδυνώδεις πληγάς, όσας αι δειναί περιστάσεις ήνοιξαν εις την καρδίαν μου, επειδή με δίδει χρηστάς ελπίδας ότι της Σπαρτιατικής ευθαρσίας σου το παράδειγμα το αξιομίμητον θα ελευθέρωση το πατρώον έδαφος από την στυγεράν παρουσίαν των απάνθρωπων τυράννων˙ ναι αδερφοί Έλληνες! και φίλτατοί μου Σπαρτιάται! το γενναίον παράδειγμα του νεανίσκου τούτου μιμούμενοι δράμετε να εκδικηθήτε το αίμα του.
Πέτρος («Πετρόμπεης») Μαυρομιχάλης, Αρχιστράτηγος»
Στην εφημερίδα «Ελληνικά Χρονικά», που εκδιδόταν στο Μεσολόγγι (από το 1824), το γεγονός αναφέρετε ως εξής:
«Σιμά των ειρημένων Ηλία και Κυριακούλη, η οικογένεια του Μαυρομιχάλη επρόσφερε νεωστί και τρίτην άλλην πολύτιμον θυσίαν εις τον ιερόν της ελευθερίας βωμόν, τον νεώτατον Ιωάννην Μαυρομιχάλην, η θυσία αύτη όχι μόνον διέλυσεν ως ιστόν αράχνης πάσαν αδίκως πρότερον αποδοθείσαν κατηγορίαν εις τον γηραιόν πατέρα, Πέτρον Μαυρομιχάλην, αλλ' ηύξησαν έτι μάλλον την δόξαν και την υπόληψίν του• χωρίς να μικροψυχήση, ουδέ να δοθή όλως εις λύπην δια τον άωρον θάνατον του αγαπητού του υιού, ο γνήσιος ούτος Σπαρτιάτης εμπνευσμένος από βαθύτατον αίσθημα του πατριωτισμού επροσκάλεσεν ευθύς όλους τους συμπατριώτας του εις τα όπλα, και απεφάσισε μόνος του να τρέξη εις το πεδίον της μάχης δια να εκδικηθή το πολύτιμον αίμα αυτού του υιού του...»
[Ελληνικά Χρονικά, φ. 30, 10 Απριλίου 1825].
------------------------------------------------------
(*) Ο πρωτογιός του Πετρόμπεη, ο «Χριστόμορφος» Ηλίας Μαυρομιχάλης, είχε σκοτωθεί από τους Τούρκους στα Στύρα της Εύβοιας, στις 12 Ιανουαρίου του 1822
(**) Ο ξακουστός πολέμαρχος, αδερφός του Πετρόμπεη, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης, είχε σκοτωθεί από τους Τούρκους σιμά στο Σούλι της Ηπείρου, στις 4 Ιουλίου του 1822

— Γεώργιος Π. Δημακόγιαννης

ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟΙ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ!

…για λόγους απόδοσης Δικαιοσύνης και Αληθείας:

ΟΠΟΙΟΣ ΟΜΙΛΕΙ ή ΓΡΑΦΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ’21 ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΥΜΝΗΤΙΚΑ -«ολόπρωτα κι ολού μπροστά»!- ΣΤΗΝ ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΜΑΝΗ, ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΗΡΩΩΝ & ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΩΝ ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΑΙΩΝ, ΣΤΟΝ ΟΙΤΥΛΙΩΤΗ ΑΓΩΝΙΣΤΗ ΗΛΙΑ (Τ)ΣΑΛΑΦΑΤΙΝΟ, ΣΤΙΣ ΔΡΕΠΑΝΗΦΟΡΕΣ ΜΑΝΙΑΤΙΣΣΕΣ ΤΟΥ ΔΙΡΟΥ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΙΛΙΑΔΕΣ (γνωστούς και αγνώστους) ΜΑΝΙΑΤΕΣ ΠΡΩΤ-ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑΣ…, επιτρέψτε μου, ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ Η ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ‘ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΤΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΚΑΙ Η ΓΝΩΜΗ!

…κουβέντες καθαρές, (κι ως συνήθως) καθόλου διπλωματικές!
...Δεν το παλεύω, το ομολογώ: Να βλέπω να μην χωράει πουθενά στις επετειακές ιστορικές αναφορές "επωνύμων", ακόμη και συμπατριωτών μας Λακώνων!!!, να μην χωράει η Αδούλωτη Μάνη με την Οικογένεια των πρωτΑγωνιστών της Εθνεγερσίας που έδωσε τους περισσότερους Νεκρούς (από κάθε άλλη Ελληνική Οικογένεια), δλδ τους Μαυρομιχαλαίους (με τιμημένους 49 Νεκρούς, πεσόντες σε κάθε γωνιά της Ελλάδος!)…
Κι επειδή εμείς εδώ στην Μάνη, όπως όλοι γνωρίζετε, είχαμε τραγούδια που... ηττήθηκαν μπροστά στο πάνδημο Πένθος και στα Μοιρολόγια για Ήρωες και Εθνομάρτυρες Νεκρούς, εθελοντές των εθνικών αγώνων, για την Λευτεριά όλων των Ελλήνων, τούτο μόνο:
«…Μωρή κλωγιού(*) του Λιμενιού π’ άπλωνες τις φτερούγες ζου
κι αγκάλιαζες τους έξι γιους και τους σαράντα ανιψιούς…
Τόχες ποτέ συλλογιστεί ότι θα μείνεις δίχως γιους κι ότι δεν θάχεις ανιψιούς;»!
(*) κλωγιού=κλώσσα, στοργική μάνα

Γ.Π.Δημακόγιαννης
[εκδότης «Αδούλωτη ΜΑΝΗ – ΛΑΚΩΝΙΑ Οδός»]

 

 200 ΧΡΟΝΙΑ, ΥΠΟΣΧΕΣΗ & ΟΦΕΙΛΗ...
Στην γενική αντεπίθεση για την αποκατάσταση και δικαίωση των αληθινών Πρωταγωνιστών και Πρωταγωνιστριών της Εθνεγερσίας οι Μανιάτισσες ηρωίδες του Διρού που, ενώ οι Άντρες τους πολεμούσαν στην Βέργα (το δυτικό σύνορο της Μάνης), τον Ιούνιο του 1826, δεν το 'βαλαν στα πόδια όταν ξημέρωμα μπροστά τους αντίκρυσαν τους τουρκοαιγυπτίους του Ιμπραήμ, αλλά τους αντιμετώπισαν στα ίσα με όπλα τα δρεπάνια του θερισμού, τα άλλα πρωτόγονα γεωργικά τους σύνεργα και τις άφθονες στον τόπο μας ...πέτρες... Σ' αυτές τις Γυναίκες η άδικη ως τώρα επίσημη Ιστορία οφείλει -έστω και με καθυστέρηση 200 ετών!- να αποκαταστήσει τα ημαρτημένα της και το παράδειγμα Τους να διδάσκεται στο πανελλήνιο, στα σχολεία μας, ως πρότυπο ευψυχίας, πατριωτισμού και παλλαϊκής άμυνας...
Στην Αδούλωτη Μάνη δεν υπήρξε "άμαχος πληθυσμός"!

πηγή: 
Λακωνία οδός.

ΜΑΝΗ 17ης ΜΑΡΤΙΟΥ - ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

«Νίκη ή Θάνατος», η ιαχή της 17ης Μαρτίου από την Τσίμοβα! (video)

17-03-2020 14:09    ΑΡΕΟΠΟΛΗ. Η κήρυξη της Eλληνικής Επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821. Σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της Φιλικής Εταιρείας. Έτσι μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη συγκεντρώθηκαν όλοι οι Μανιάτες οπλαρχηγοί στην Τσίμοβα, τη σημερινή Αρεόπολη, κι αποφάσισαν την έναρξη του αγώνα κατά των Τούρκων, που οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και τη δημιουργία της Μεσσηνιακής Γερουσίας. Οι γραπτές μαρτυρίες δεν αναφέρουν την τέλεση κάποιας τελετής κήρυξης της επανάστασης.
[Δείτε 2 video]
Φέτος εξ αιτίας την πανδημίας ακυρώθηκαν οι εκδηλώσεις. Σήμερα, έγιναν τα στοιχειώδη στην κεντρική πλατεία της Αερόπολης με πιστή εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων.
H σεμνή τελετή στην Αρεόπολη παρουσία λίγων Mανιατών, έγινε τρισάγιο υπό τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης κκ.Χρυσόστομο Γ' και κατάθεση στεφάνων από τις τοπικές μας αρχές (Δήμος Ανατ. Μάνης & Σπάρτης, Α/περιφέρεια Λακωνίας, εκπρόσωπους Στρατού και Σωμάτων ασφαλείας, συλλόγων,...). Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Π.Ανδρεάκος.
Το notospress.gr παρουσιάζει συνέντευξη που παραχώρησε ο εκδότης – δημοσιογράφος Γιώργος Δημακόγιαννης το 2018 στην Αερόπολη.

ΛΑΔΙ ΜΑΝΗΣ - Εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο ψυχρής εκθλιψης ΤΑΛΕΤΟΝ!

 

Ένα όμορφο κολάζ με φωτογραφίες από το κορυφαίο taleton του προϊόντος. 

 

Πλάι στην αιωνόβια και ιερή αυτή ελιά 4000 περίπου ετών το εξαιρετικό μας παρθένο ελαιόλαδο!!!!Μια καταπληκτική φώτο που σας αφιερώνω φίλοι μου από καρδιάς. ❤❤❤  

 

 Και μετά τα κοψίδια τί?😅😅😅Αγνό μελακι Μάνης θυμαρίσιο βραβευμενο για να πάρουμε όλες τις βιταμίνες και τα οφέλη του 🙌🙌🙌🙌❤❤❤❤❤❤ απλά θεϊκό 🐝🐝🐝🐝🐝

Στο κατάστημα μας θα βρείτε τα πιο εκλεκτά εδέσματα της σοκολατοποιίας Laurence και τις καλύτερες προτάσεις από την τεράστια συλλογή της, που θα συνοδεύσουν τη γαμήλια τελετή η την βάπτιση του παιδιού σας ως μπομπονιέρες η γλυκά κεράσματα στις πιο προσιτές τιμές της αγοράς.

 Επάνω στα ερείπια του παρελθόντος μας μπορούν να γεννηθούν οι πιο ευφάνταστες ίδιες για το μέλλον.Οταν γνωρίζουμε το παρελθόν μας ορίζουμε καλύτερα το μέλλον μας.

 

 Έτοιμες προς βρώση οι πρώτες ελιτσες Καλαμών για εφέτος. Χαρακτες, ξυδατες με φυσικό μανιάτικο αλάτι μέσα σε ελαιόλαδο κατά των παραδοσιακό τρόπο παρασκευής στην Λακωνία.Διαθέσιμες σε συσκευασίες 10 κιλών εστιατορίων,3 κιλών και 314γραμμαρίων.

Γνωρίζεται ότι το ελαιόλαδο είναι Ασπίδα κατά του καρκίνου και της γήρανσης? Ο Ιπποκράτης ο γνωστός γιατρός της αρχαιότητας είχε κάνει αναφορά για 60 διαφορετικές χρήσεις του ελαιολάδου .Έχει αντιφλεγμονώδη δράση, περιεχει βιταμίνη Α, Β, Ε, Κ ,ιχνοστοιχεία, φυτικές ίνες,ω 3 λιπαρά οξέα και πολυφενολες οι οποίες είναι αντιοξειδωτικα συστατικά .Με λίγα λόγια τα έχει όλα.  

 

Πεντανόστιμα τα μπισκοτοκούλουρα!🤩🤩

Με μία δοκιμή, ακόμη και ο πιο απαιτητικός καταναλωτής, θα πειστεί για την άριστη ποιότητα των προϊόντων

  

Είναι σημαντικό να γίνονται νέες επιχειρηματικές προσπάθειες στην περιοχή μας, μέσω των οποίων αναδεικνύονται τα λακωνικά προϊόντα!!! 

 Φρέσκο αγουρελαιο ανωτέρας ποιότητας, επεξεργασμένο στους 25 βαθμούς Κελσίου, επιτυγχάνουμε έτσι την διατήρηση όλων των βιταμινών και των αντιοξειδωτικών πολυφαινολων ,με άρωμα μοναδικό φρουτωδες και φρεσκοκομενου χορταριου, χαρακτηριστικό της κορωνεικης ποικιλίας!!

ΚΟΡΥΦΑΙΟ

Διεύθυνση:

5 Μαΐου Σκάλας Λακωνίας

Τηλ. επικ: 2735093458 - 6972291997

 

e-mail:  taletonoil@gmail.com

Metaxia Mpepi

Taleton Deli & Taleton olive oil

ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

ΜΑΝΙΑΤΕΣ: 1834: Ο άγνωστος πόλεμος Μανιατών-Βαυαρών

Στις 25 Ιανουαρίου 1833, το Ναύπλιο υποδέχθηκε τον πρώτο βασιλιά του σύγχρονου ελληνικού κράτους, Όθωνα.Επειδή ο νέος μονάρχης ήταν μόνο 17 ετών, την εξουσία ανέλαβε προσωρινά η λεγόμενη Αντιβασιλεία. Επρόκειτο για ένα τριμελές διοικητικό όργανο που θα κυβερνούσε την Ελλάδα μέχρι την ενηλικίωση του Όθωνα, δηλαδή όταν εκείνος θα γινόταν 20 ετών.

Η Αντιβασιλεία αποτελείτο από τρεις Βαυαρούς αξιωματούχους, τους Άρμανσπεργκ, Μάουρερ και Χάιντεκ.Πρώτο τους μέλημα ήτανη ενίσχυση της κεντρικής εξουσίας, επιχειρώντας να μεταφυτεύσουν στην Ελλάδα το νομικό σύστημα της χώρας τους. Η προσπάθεια της Αντιβασιλείας να εγκαθιδρύσει ένα ενιαίο συγκεντρωτικό κράτος θα την έφερνε αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τους Μανιάτες, οι οποίοι δεν είχαν την παραμικρή διάθεση να εγκαταλείψουν την αυτονομία και τα προνόμιά τους. Θεωρούσαν αδιανόητο να στερηθούν από τους Βαυαρούς αυτά που δεν είχε καταφέρει να τους στερήσει ο σουλτάνος. Στα μάτια τους η Αντιβασιλεία φάνταζε πολύ πιο αδύναμη από τους Οθωμανούς κατακτητές.

Οι Βαυαροί ήρθαν για πρώτη φορά σε προστριβή με την Μάνη όταν αποφάσισαν να αφοπλίσουν τους πύργους της. Τα κτήρια αυτά αποτελούσαν οχυρωμένες κατοικίες, εξοπλισμένες με κανόνια μικρού διαμετρήματος και άλλα πυροβόλα όπλα, που παρείχαν προστασία από τις επιθέσεις αντίπαλων οικογενειών και τοπικών εχθρών.  

Το 1834 στην Μάνη υπήρχαν περίπου 800 τέτοιοι πύργοι. Η Αντιβασιλεία γνώριζε ότι ο αφοπλισμός τους θα ήταν μια επικίνδυνη υπόθεση, η οποία μπορούσε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Την δύσκολη αυτή αποστολή ανέλαβε να φέρει εις πέρας ο λοχαγός Μαξιμίλιαν Φέντερ. Τον Φεβρουάριο του 1834, ο Βαυαρός αξιωματικός έφθασε στην Μάνη, συνοδευόμενος από πολλούς στρατιώτες και εφοδιασμένος με μεγάλα χρηματικά ποσά. Το σχέδιό του απλό. Όπου δεν μπορούσε να πετύχει τον σκοπό του με απειλές, θα χρησιμοποιούσε την εξαγορά.

Αρχικά φάνηκε ότι ο Φέντερ αποκτούσε τον έλεγχο της κατάστασης. Μερικοί Μανιάτες, έχοντας λάβει προηγουμένως την σχετική αποζημίωση, δέχτηκαν να αφοπλίσουν τους πύργους τους, προκειμένου να χρησιμοποιηθούν ως κρατικά κτήρια. Παράλληλα, αρκετοί κάτοικοι της Αρεόπολης και του Γύθειου έδωσαν στον Φέντερ την υπόσχεση ότι θα υπάκουαν στις εντολές της Αντιβασιλείας μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Όλα αυτά όμως συνέθεταν μια εντελώς απατηλή εικόνα. Ο Φέντερ περπατούσε επάνω σε λεπτό πάγο, ο οποίος χρειαζόταν μόνο μια μικρή ρωγμή για να διαλυθεί σε κομμάτια. Η ρωγμή αυτή δεν άργησε να γίνει. Ήταν η δίκη του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Τα προβλήματα είχαν ουσιαστικά ξεκινήσει πιο πριν. Προκειμένου να εξοικονομήσει πόρους για το δημόσιο ταμείο, η Αντιβασιλεία έκλεισε πάνω από 300 μοναστήρια και εθνικοποίησε την ακίνητη περιουσία τους, χωρίς όμως να την μεταβιβάσει σε φτωχούς αγρότες και να ικανοποιήσει έτσι ένα πάγιο αίτημά τους. Ο Κολοκοτρώνης, ο οποίος δικαζόταν για εσχάτη προδοσία, είχε εκφράσει ξεκάθαρα την δυσαρέσκεια του σχετικά με τις επιλογές της κυβέρνησης και την εκκλησιαστική πολιτική της. Για τους Μανιάτες όλα αυτά συνδέονταν.Πίστευαν ότι το κλείσιμο των μοναστηριών, ο Ρωμαιοκαθολικισμός των Βαυαρών, η δίκη του Κολοκοτρώνη και ο αφοπλισμός των πύργων αποτελούσαν τμήματα ενός ευρύτερου σχεδίου κατάργησης της Ορθοδοξίας και υποδούλωσης του ελληνικού λαού. 

Στον ξεσηκωμό των Μανιατώνπρωτοστάτησε ο Μεσσήνιος οπλαρχηγός Μητροπέτροβας, γνωστός οπαδός και φίλος του Κολοκοτρώνη, γεγονός που καταδεικνύει κάποια σχέση ανάμεσα στην εξέγερση και την δίκη του Γέρου του Μοριά. Οι ταραχές ξεκίνησαν την Τρίτη του Πάσχα, 24 Απριλίου 1834, όταν στην πλατεία της Αρεόπολης συγκεντρώθηκαν 200 περίπου ένοπλοι απαιτώντας να σταματήσει ο αφοπλισμός των πύργων. Σύντομα οι κινητοποιήσεις επεκτάθηκαν σε ολόκληρη την Μάνη, με την συμμετοχή τόσο του ανδρικού όσο και του γυναίκειου πληθυσμού.

Τον Μάιο του 1834, δύο λόχοι Βαυαρών στρατιωτών εστάλησαν στην Μάνη για να καταστείλουν την εξέγερση. Οι κάτοικοι της επαναστατημένης περιοχής υποκρίθηκαν ότι συμμορφώνονταν και υποδέχθηκαν φιλικά τις κυβερνητικές δυνάμεις. Οι Βαυαροί, ήσυχοι ότι έλεγχαν την κατάσταση, στρατοπέδευσαν στην Αρεόπολη. Την επόμενη μέρα όμως δέχθηκαν αιφνιδιαστική επίθεση από 400 ένοπλους Μανιάτες, οι οποίοι αιχμαλώτισαν τους άνδρες και των δύο λόχων. Εντούτοις, πολύ σύντομα, απελευθερώθηκαν όλοι οι Βαυαροί, εκτός από 36 στρατιώτες. Αυτοί οι τελευταίοι ήταν οι μόνοι που είχαν αρνηθεί πεισματικά να παραδοθούν όταν περικυκλώθηκαν στην Αρεόπολη. Έτσι, ενώ οι σύντροφοί τους έφυγαν κακήν κακώς από την Μάνη, οι 36 Βαυαροί παρέμειναν κρατούμενοι κάτω από πολύ άσχημες συνθήκες. Από αυτούς, οι 13 πέθαναν στην αιχμαλωσία από την κακομεταχείριση, ενώ οι υπόλοιποι απελευθερώθηκαν αρκετά αργότερα.

Ύστερα από το φιάσκο της Αρεόπολης, η Αντιβασιλεία συνειδητοποίησε την σοβαρότητα της κατάστασης και τον Ιούνιο του 1834 έστειλε στην Μάνη τέσσερα τάγματα Βαυαρών. Οι κυβερνητικές δυνάμεις αρχικά δεν συνάντησαν ουσιώδη αντίσταση και προέλασαν μέχρι τα στενά του Πασσαβά. Εκεί όμως γνώρισαν την πανωλεθρία, όταν δέχθηκαν την μαζική επίθεση των Μανιατών. Οι στρατιώτες της Αντιβασιλείας αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν ταπεινωμένοι την Λακωνία, με βαριές απώλειες.Οι Μανιάτες συνέλαβαν πολλούς Βαυαρούς αιχμαλώτους και τους χρησιμοποίησαν ως υπηρέτες για διάφορες βαριές χειρωνακτικές εργασίες και αγγαρείες. Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν και λύτρα από την κυβέρνηση προκειμένου να απελευθερώσουν τους στρατιώτες που κρατούσαν δέσμιους.

Η Αντιβασιλεία αποφάσισε να τα παίξει όλα για όλα, κλιμακώνοντας ακόμα περισσότερο την σύγκρουση. Στα τέλη Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, 2.500 Βαυαροί στρατιώτες, μία ίλη ιππικού της χωροφυλακής, δύο ορεινές πυροβολαρχίες και ένας μικρός αριθμός ελληνικών μονάδων πεζικού εισέβαλαν στην Μάνη. Εκεί ενισχύθηκαν από 500 ένοπλους ντόπιους, οι οποίοι προσχώρησαν στο στράτευμα της Αντιβασιλείας.

Την εντυπωσιακή αυτή δύναμη διοικούσε ο Βαυαρός στρατηγός Κρίστιαν Σμαλτς. Ο πρώτος του στόχος ήταν το οχυρό Πετροβούνι, κοντά στα στενά του Πασσαβά. Η επιχείρηση όμως κατέληξε σε παταγώδη αποτυχία. Η επίθεση του Σμαλτς αποκρούστηκε και οι άνδρες του τελικά υποχώρησαν, έχοντας υποστεί μεγάλες απώλειες. Στην συνέχεια της εκστρατείας ο Σμαλτς ηττήθηκε επανειλημμένα από τους Μανιάτες, πληρώνοντας ακριβά την ελλιπή γνώση του εδάφους στο οποίο είχε κληθεί να επιχειρήσει. Η καταστολή της εξέγερσης φάνταζε πλέον αδύνατη.

Με τις στρατιωτικές της επιχειρήσεις να βρίσκονται σε τέλμα, η Αντιβασιλεία αναγκάστηκε να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις με τους Μανιάτες. Οι ισχυρές οικογένειες των Τζανετάκηδων και των Μαυρομιχάληδων χρησιμοποίησαν το κύρος τους για να διευκολύνουν τις συνομιλίες ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους επαναστατημένους συντοπίτες τους.
Οι διαπραγματεύσεις υπήρξαν επεισοδιακές και διεκόπησαν αρκετές φορές από νέες εξεγέρσεις ορισμένων μανιάτικων οικογενειών. Τα πνεύματα ηρέμησαν τελικά και οι συνομιλίες συνεχίστηκαν ομαλά με την αποστολή ενισχύσεων για τα κυβερνητικά στρατεύματα του Σμαλτς.

 Η κυβέρνηση διαβεβαίωσε ότι θα σεβόταν την Ορθοδοξία και την αυτονομία των Μανιατών, οι οποίοι θα στρατεύονταν σε δικές τους μονάδες, διοικούμενες από τους αρχηγούς των σημαντικότερων οικογενειών. Πενιχρό αντιστάθμισμα όλων αυτών ήταν ο μερικός αφοπλισμός ορισμένων πύργων.

Η εξέγερση των Μανιατών αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για το κύρος της Αντιβασιλείας. Ο μύθος του αήττητου των βαυαρικών στρατευμάτων, ο οποίος ίσχυε μέχρι τότε, είχε καταρριφθεί οριστικά. Παράλληλα κατέστη σαφές ότι η εξέγερση αποτελούσε έναν αποτελεσματικό τρόπο διεκδίκησης παραχωρήσεων από την κυβέρνηση. Δόθηκε έτσι ένα παράδειγμα που θα ακολουθούσαν κι άλλες περιοχές, με αποτέλεσμα τις σχετικά συχνές τοπικές επαναστάσεις κατά την βασιλεία του Όθωνα.