Καλωσορίζουμε στην παράταξή μας «Ανοικτή Πολιτεία Ευρώτα» τον κ. Ιωάννη Θεοδωρακάκο (Γιαγκούλα), επικεφαλής της αντιπολίτευσης του τοπικού συμβουλίου Σκάλας.
Έναν άνθρωπο που δραστηριοποιείται στην περιοχή Σκάλας και βρίσκεται δίπλα στους συμπολίτες του.
Του ευχόμαστε καλή επιτυχία!
ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΥΔΑΤΩΝ στην εταιρεία Υπουργειο Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων
Στις πιο κρίσιμες
εκλογές για την πατρίδα, ο εθνικισμός
είναι μονόδρομος. Έχει όμως και πολλές
εκπροσωπήσεις παγίδα από διαφορά
κόμματα. Σε καλούμε να σκεφτείς ποιοι
ήταν σταθεροί σε απόψεις, αξίες, ακόμα
και απέναντι σε φίλους. Ποιοι δεν
παρεκκλίναν από τις σταθερές του
Εθνικισμού και ποιοι έβαλαν το εγώ κάτω
από το εμείς και ποιοι όχι.
Με εντιμότητα και ειλικρίνεια, σε
καλούμε να σταθείς δίπλα μας. Μαζί με
τον καθαρό εθνικισμό, χωρίς κανέναν
αστερίσκο.
Ψηφίζουμε Εθνικό Μέτωπο για να μην
ακυρωθεί η ψήφος μας από το
Εκλογοδικείο μετά τις εκλογές, με την
τροπολογία Βορίδη και δώσουμε το
δικαίωμα να μετουσιωθεί η ψήφιος μας,
σε επιπλέον έδρες για τη ΝΔ του
Μητσοτάκη.
Το Σύστημα εμφανίζει σκοπίμως τους ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ στο όριο του 3% και επιστρατεύει κάθε έκνομο μέσο αποσιώπησης και νοθείας. Πρέπει να δώσουμε τη μάχη ψήφο - ψήφο μέχρι την Κυριακή και να ενημερώσουμε όλους τους Έλληνες για τη μεγάλη Εθνική μας προσπάθεια.
Βγείτε
στους δρόμους, σε καφενεία, λαϊκές αγορές και σε κάθε χώρο κοινωνικής
συνάθροισης. Μοιράστε έντυπο υλικό και ψηφοδέλτια. Κινητοποιήστε όλους
τους γνωστούς και τους φίλους.
Το
σχέδιο Μητσοτάκη είναι να μας περιορίσει στο 2,99% με την συνωμοσία
σιωπής στα κανάλια, με την singularlogic και με τα συστημικά δεκανίκια. Θα νικήσουμε αν υπερβάλλουμε εαυτούς στην τελική ευθεία.Τις κρίσιμες ημέρες που απομένουν μην αφήσετε στιγμή να πάει χαμένη. Μόνο έτσι θα πετύχουμε τη μεγάλη νίκη και θα γράψουμε Ιστορία!
Στους κάτωθι συνδέσμους μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή ως εκλογικοί αντιπρόσωποι
για τις προσεχείς εκλογές, να εγγραφείτε στην επίσημη σελίδα του
Εθνικού Κόμματος Έλληνες στο Viber με καθημερινή ενημέρωση καθώς και στα
υπόλοιπα social media.
Στις εκλογές της 25ης Ιουνίου θα ψηφίσω και θα στηρίξω με όλες μου τις δυνάμεις το κόμμα ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ, που θα εισέλθει δυναμικά στη βουλή και θα αποτελέσει την πιο ισχυρή εθνική αντιπολίτευση.
Η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα.
Αφού απέκλεισαν με αντισυνταγματικό τρόπο τους ΕΛΛΗΝΕΣ, θα στηρίξω συνειδητά τους ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ που αποτελούν διαχρονικά και συμβολικά την πρώτη γραμμή των Ελλήνων στους αγώνες για την Ελευθερία.
Στους κάτωθι συνδέσμους μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή ως εκλογικοί αντιπρόσωποι
για τις προσεχείς εκλογές, να εγγραφείτε στην επίσημη σελίδα του
Εθνικού Κόμματος Έλληνες στο Viber με καθημερινή ενημέρωση καθώς και στα
υπόλοιπα social media.
«Νίκη ή Θάνατος», η ιαχή της 17ης Μαρτίου από την Τσίμοβα! (video)
17-03-2020 14:09 ΑΡΕΟΠΟΛΗ.
Η κήρυξη της Eλληνικής Επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή
της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821. Σύμφωνα με τις
γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό
καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα
της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της
Φιλικής Εταιρείας. Έτσι μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
συγκεντρώθηκαν όλοι οι Μανιάτες οπλαρχηγοί στην Τσίμοβα, τη σημερινή
Αρεόπολη, κι αποφάσισαν την έναρξη του αγώνα κατά των Τούρκων, που
οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και τη δημιουργία της
Μεσσηνιακής Γερουσίας. Οι γραπτές μαρτυρίες δεν αναφέρουν την τέλεση
κάποιας τελετής κήρυξης της επανάστασης.
[Δείτε 2 video]
Φέτος εξ αιτίας την πανδημίας ακυρώθηκαν οι εκδηλώσεις. Σήμερα,
έγιναν τα στοιχειώδη στην κεντρική πλατεία της Αερόπολης με πιστή
εφαρμογή των περιοριστικών μέτρων.
H σεμνή τελετή στην Αρεόπολη παρουσία λίγων Mανιατών, έγινε τρισάγιο
υπό τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Μάνης κκ.Χρυσόστομο Γ' και κατάθεση
στεφάνων από τις τοπικές μας αρχές (Δήμος Ανατ. Μάνης & Σπάρτης,
Α/περιφέρεια Λακωνίας, εκπρόσωπους Στρατού και Σωμάτων ασφαλείας,
συλλόγων,...). Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο Δήμαρχος Π.Ανδρεάκος.
Το notospress.gr παρουσιάζει συνέντευξη που παραχώρησε ο εκδότης – δημοσιογράφος Γιώργος Δημακόγιαννης το 2018 στην Αερόπολη.
Όλοι πλέον κατάλαβαν ότι η Ελλάδα έχει πολύ πετρέλαιο. Είναι ελάχιστα
γνωστό ότι ο πρωθυπουργός της Ελλάδος Ιωάννης Μεταξάς είχε δημιουργήσει
ομάδες ερευνών του υπεδάφους της Ελλάδος.
Τα αποτελέσματα των ερευνών ήταν ότι η Ελλάς είναι πλουσιότατη σε
σημαντικά υλικά υπεδάφους. Ο σχετικός φάκελος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς
από το γραφείο του, όπως μυστηριωδώς πέθανε και ο τότε πρωθυπουργός.
Είναι όμως ελαχιστότατα γνωστό ότι βρέθηκε πετρέλαιο στην Ελλάδα το 1867 – 1868.
Τον Ιούλιο του 1867 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών Αναστάσιος Κ.
Χρηστομάνος πήγε στην Φωκίδα για να μελετήσει περιοχή στην οποία
ανέβλυζε άσφαλτος.
Μετά από έναν χρόνο και αφού τελείωσε τις έρευνές του ο καθηγητής
υπέβαλε Έκθεση προς την Κυβέρνηση πληροφορώντας την για το αποτέλεσμα
των ερευνών του. Το αποτέλεσμα ήταν ανακάλυψη πετρελαίου.
Η Έκθεση του καθηγητού δημοσιεύτηκε στον Ελληνικό Τύπο στις 15 Οκτωβρίου
1868. Το τμήμα Α΄ της υποβληθείσης εκθέσεως, που σχετίζεται με την
ανακάλυψη πετρελαίου στην Ελλάδα έχει ως εξής:
«Α΄. Συνεπεία της υπ’ αριθμ. 16380 από 3 Ιουλίου 1867 διαταγής υμών
μετέβην την 10 τ(ου) ιδ(ίου) μηνός εις Δρέμισον του δήμου Κυτινίων της
επαρχίας Παρνασσίδος προς επιτόπιον εξέτασιν του βράχου, εξ οὗ κατά τας
εκθέσεις του δημάρχου Κυτινίων και του επάρχου Παρνασσίδος εκρέει είδος
τι πίσσης.
» Εν τῇ από 11 Απριλίου 1867 εκθέσει μου περί της χημικής αναλύσεως
δείγματός τινος της πίσσης ταύτης αναφέρω ότι είναι άσφαλτος, διότι το
παρουσιασθέν μοι δείγμα εδείκνυε πάσας τας ιδιότητας αυτής, ήτο στερεόν,
ετήκετο εις θερμοκρασίαν 100 μόνο βαθμών και εμπεριείχε τα συστατικά
της ασφάλτου.
» Εξετάσας δε και επιτοπίως τον βράχον, όστις, καθώς και εν τῇ πρώτη μου
εκθέσει υπέθεσα, είναι τιτανόλιθος εις αποσύνθεσιν ευρισκόμενος, έχων
ύψος 4 μέτρων και περιφέρειαν 18 μέτρων, παρετήρησα ότι καθ’ άπασαν
αυτού την επιφάνειαν υπάρχουσι ρήγματα, επί των χειλέων των οποίων
ευρίσκονται σταγόνες ευάριθμοι εκ πίσσης γλισχρώδους, στιλπνής και
μελανής. Η δε πίσσα αύτη κατ’ ουδένα διαφέρουσα της κοινής ορεινής
πίσσης, οὐ μόνον δεν εκρέει, ως παρέστησαν αυτό αι ολίγον εξωγκωμέναι
σχετικαί εκθέσεις των επιτοπίων αρχών, αλλ’ ημέραι παρέρχονται μέχρι της
εντελούς αντικαταστάσως σταγόνος τινός απομακρυνθείσης εκ των χειλέων
του ρήγματος.
» Εν τούτοις δεν απεθαρρύνθην, αλλά παραλαβών εκ Μαυρολιθαρίου εργάτας,
ανέσκαψα την ανατολικήν βάσιν του βράχου, ίνα γνωρίσω τας εκατέρωθεν
αυτού στιβάδας της γης και ανετίναξα δια πυρίτιδος το ἕν τρίτον περίπου
της κορυφής του βράχου επί σκοπώ εξιχνιάσεως των φερουσών την πίσσαν
φλεβών. Εξετάσας δε προσέτι πάντας τους εν τῇ κοιλάδι της Δρεμίσης
εξέχοντας εκ του εδάφους βράχους, οίτινες δεν είναι, ως ηδύνατο τις να
υποθέση, ιδών αυτούς κατά πρώτον, συντρίμματα των βράχων των
υπερκειμένων λόφων και ορέων, αλλά προσπεφυκότες, κορυφαί ούτως ειπείν
άλλων λόφων, ή υψώσεων, κεχωσμένων υπό των χωμάτων, – επιθεωρήσας και
σπουδάσας υπό γεωγνωστικήν έποψιν πάσας τας διαστρώσεις τών τε
διαδεχομένων άλληλα πετρωμάτων και των χωμάτων εις τε την ρηθείσαν
κοιλάδα και όλας τας αναλόγους γειτονικάς, – απέκτησα την πεποίθησιν ότι
μόνον εις την στενήν κοιλάδα της Δρεμίσης από της πηγής του
διασχίζοντος αυτήν ρύακος (Δρέμισα) πλησίον της θέσεως «τα Μνήματα»
μέχρι 200 βημάτων προς βορράν κάτωθεν του ομωνύμου χωρίου κατά την
διεύθυνσιν του μνησθέντος ρύακος, είναι εφικτή η ανάπτυξις τοιαύτης
πίσσης, ήτις ενταύθα παράγεται δια της βραδείας σήψεως οργανικών φυτικών
ουσιών παρουσία ύδατος και ευρίσκεται άνωθεν στρώματός τινος σχίστου
αργιλλώδους ερυθρού, όστις ένεκα της συστάσεώς του ουδέ εις το ύδωρ
επιτρέπει την δίοδον, οὗ τινος ένεκα πάσαι αι εις τα γειτνιάζοντα μετά
της ρηθείσης εκτάσεως μέρη αναβλύζουσαι πηγαί αναφαίνονται είτε άνωθεν
του στρώματος τούτου είτε εντός αυτού, ουδέποτε δε και κάτωθεν αυτού.
» Εις την έκτασιν ταύτην ελλείπει εκ της επιφανείας του εδάφους η
ρηθείσα διάστρωσις, δείκνυται δε πάλιν εις την θέσιν «τα Μνήματα», και
300 βήματα προς βορράν του χωρίου. Αλλ’ ενταύθα στρέφει κατ’ αμβλείαν
γωνίαν και προς τα ένδον της γης ούτως πως, ώστε εάν οι διευθύνσεις των
πλευρών της διασταυρώσεως, εξακολουθήσωσιν εκτεινόμεναι κατ’ ευθείαν
γραμμήν, αι δύο αύται πλευραί θέλουσι συναντηθῆ εις βάθος το πολύ 500 –
550 μέτρων ακριβώς κάτωθεν των αλωνίων του χωρίου. Εάν λοιπόν ένεκα της
επί του στρώματος τούτου παρουσίας του ύδατος εσχηματίσθη εκ των
λειψάνων αρχαίας βλαστήσεως, ή ίσως εκ στρώματος ανθράκων, έστω και
υποκειμένου, η εν λόγω πίσσα, αύτη θέλει πορευθῆ επί του αδιαχωρήτου
τούτου στρώματος και ένεκα της πιέσεως του ατμού τῶν συγχρόνως και εξ
αυτής σχηματιζομένων πτητικών οργανικών ουσιών θέλει ζητήσει να εύρη
πόρους, ή οπάς όπως εισχωρήσει εις αυτάς.
» Ούτω λοιπόν εξηγείται, πως η πίσσα διαβρέξασα, ούτως ειπείν, τον εις
αποσύνθεσιν ευρισκόμενον τιτανόλιθον του εν λόγω βράχου εξήλθε δια των
ρηγμάτων του, τακείσα υπό της υπερβολικής του ηλίου θερμότητος.
» Αλλά μετά προσοχής σπουδάσας πάντα τα συμβαίνοντα επληροφορήθην ότι
δεν είναι μόνον η θερμότης, αλλ’ έτι μάλλον υγρόν τι πτητικόν ηνωμένον
μετά της πίσσης, όπερ ρευστοποιεί αυτήν· διότι όσω βαθύτερον κατήλθον
κατά την ανασκαφήν, τοσούτω αφθονοτέρα και ρευστοτέρα εγένετο η πίσσα,
τοσούτω μάλλον επεκτάτει και η εμπυρευματική αυτής οσμή. Εις βάθος 3 ως
έγγιστα μέτρων η ουσία του τιτανίτου ήτο μεστή, κεκορεσμένη, ούτως
ειπείν, και έκαστον θραύσμα περιείχε πίσσαν. Και δη λαβών επί σκοπώ
αναλύσεως και δοκιμασίας τεμάχιον 3 οκάδων τοιούτου τιτανολίθου,
ηδυνήθην δια της αποστάξεως εις θερμοκρασίαν 180 βαθμών, εις ἥν η πίσσα
δεν αποσυντίθεται, ν’ αποχωρίσω ακριβώς 27 δράμια βαθυκιτρίνου ή φαιού
ρευστού, συναχθέντα εις τον υποδοχέα, εις δε τον λαιμόν του αποστακτικού
σκεύους απήλαυσα προς την ουσίαν του λίθου και στερεάν πισσάλφατον. Το
ρευστόν τούτο δια τρις επαναληφθείσης αποστάξεως απέβη κίτρινον και
τέλους άχρουν, ζέον εις την σταθεράν θερμοκρασίαν των 112 βαθμών και
έχον ειδικόν βάρος 0,88. Παρουσιάζει όθεν χαρακτήρα οργανικού πτητικού
σώματος. Δια δε της αναλύσεως επεκύρωσα ότι σύγκειται εξ άνθρακος,
υδρογόνου και οξυγόνου, ότι δηλαδή είναι Πετρέλαιον και ότι επομένως ο
εξετασθείς βράχος εμπεριέχει 2 ¼ επί τοις εκατόν του ελαίου τούτου.
» Η δε ρευστή πίσσα, όπως εν Δρεμίσῃ ευρίσκεται, έχουσα ειδικόν βάρος =1,15 εμπεριέχει εις 100 μέρη:
» 27 τοις εκατόν πετρέλαιον και ελαφρά λεγόμενα έλαια (Photogene κτλ)
» 28 τ. εκ. βαρέα υδρογονούχα έλαια (salaire κτλ)
» 9 τ. εκ. πυκνά παραφινούχα έλαια, εξ ων δύναται να εξαχθώσι 40% παραφίνης.
» 36 τ. εκ. υπόλειμα ανθρακούχον και γαιώδες.
» Μη εκτεινόμενος εις επιστημονικάς υποθέσεις και συμπερασματολογίας επί
του σπουδαίου τούτου γεωλογικού φαινομένου, αναφέρω εν ολίγοις την
σπουδαιότητα της ανακαλύψεως ταύτης υπό τεχνικήν και βιομηχανικήν
έποψιν.
» Εκ του τοιούτου, και ακαθάρτου έτι όντος πετρελαίου, ως και εκ της
πίσσης δύνανται να προκύψωσιν εκτεταμέναι βιομηχανίαι· καθότι η μεν
πίσσα ως τοιαύτη χρησιμεύει εις την ναυπηγίαν, εις την κατασκευήν
λιθοστρώσεως των πεζοδρομίων, εις την παρασκευήν των εκ χάρτου στεγών,
εις την υποδηματοποιίαν, εις φωτισμόν και εις καύσιν· εμμέσως δε εις
εξαγωγήν της παραφίνης, ήτις εφαρμόζεται εις την κηροποιίαν επιτυχώς
αντί του κηρού, του σπέρματος του κήτους και του στεατικού οξέως, και
την κατασκευήν χρισμάτων δια μηχανάς μεταλλίνας κτλ. Εξ αυτής δύναται να
κατασκευασθῇ και η βενζίνη και η ασιλίνη, ήτις είναι η βάσις των ωραίων
αρτίως ανακαλυφθέντων χρωμάτων, ων ήδη υπάρχουν εξήκοντα είδη. Το δε
ακάθαρτον πετρέλαιον μεταχειρίζεται εις παρασκευήν του καθαρού, του τόσῳ
πολυτίμου φωτιστικού και θερμαντικού μέσου, εις παραγωγήν της παραφίνης
και αρωματικών ουσιών κτλ.
» Ενταύθα δε η παρουσία του πετρελαίου μετά της λίαν υδρογονούχου
ασφαλτώδους πίσσης οδηγεί ημάς εις το να υποθέσωμεν μετά τινος
πιθανότητος την εις απροσδιόριστον βάθος ύπαρξιν λιγνιτών ή λιθανθράκων.
» Εξ όλων λοιπών των εξετάσεών μου τούτων προκύπτει ότι η εκρέουσα πίσσα
σύγκειται εξ ασφαλτώδους στερεάς πίσσης και εξ είδους τινός νάφθας, εξ
ης δι’ απλής αποστάξεως παράγεται πετρέλαιον, – ότι εις απροσδιόριστον
έτι βάθος υπάρχουσι λιθάνθρακες ή λιγνίται και ότι άνωθεν, ή εντός αυτών
σχηματίζεται δεξαμενή νάφθας, ή πετρελαίου, όπερ εξατμιζόμενον
ανέρχεται προς την επιφάνειαν της γης.
» Η τοιαύτη εμφάνισις του πετρελαίου δεν είναι σπανία· είναι μάλιστα
τεκμήριον ότι δεν απέχει πολύ από την επιφάνεια της γης η κυρία αυτού
πηγή. Ίνα χρησιμοποιηθῆ δε το νυν εις το βάθος της γης ηρεμούν πολύτιμον
τούτο ρευστόν απαιτείται ανασκαφή χάριν δοκιμασίας. Αι πηγαί του
πετρελαίου είναι διτταί ή σκάπτεται φρέαρ βαθύ (εις Amiano της Ιταλίας
π. χ. μέχρι 280 ποδών, εις Πενσυλβανίαν της β. Αμερικής μέχρι 1250 ποδ.)
μέχρι της ανακαλύψεως της φλεβός, της φερούσης το πετρέλαιον, όπερ τότε
δια πίθων ή αντλιών εξαντλείται και συμπληρούται πάλιν εξ εαυτού
ταχύτερον ή βραδύτερον εκ των παρακειμένων στρωμάτων, ή κατασκευάζεται
αρτεσιανόν φρέαρ, έχον διάμετρον στενήν και βάθος σημαντικόν, εξ οὗ
αναβλύζει το έλαιον ως εκ βρύσης το ύδωρ. Εν Πενσυλβανία υπάρχουν πηγαί
αμφοτέρων των ειδών.
» Εκ φρέατος τινός 290 ποδών βάθους εξάγονται καθ’ εκάστην μέχρις
εντελούς της δεξαμενής εξαντλήσεως, τουτέστιν από της 8 ώρας της πρωίας
μέχρι της τετάρτης μ. μ. διά ατμαντλίας 10 βαρέλια του ελαίου τούτου.
Την δε επομένην ημέραν μέχρι της 8 ώρας π. μ. το φρέαρ πάλιν πληρούται.
Έτερον δε φρέαρ αρτησιανόν (πηγή πετρελαίου) έχον βάθος 200 ποδ. και
διάμετρον 2 – 3 δακτύλων εξάγει εις 24 ώρας 70 βαρέλια (προς 60 γαλ.
Λλίτρας ή 52 ως έγγ. Ελλην. Οκάδας), εις ἕν έτος δε 22120 βαρέλια
πετρελαίου.
» Προχωρούσης της ανασκαφής μετ’ ολίγον θέλομεν εννοήσει ποίον είδος
πηγής είναι η εν Δρεμίσῃ και εάν πρέπῃ ν’ ανορύξωμεν φρέαρ ευρύ, ή να
κατασκευάσωμεν διά διατρυπήσεως φρέαρ στενόν αρτεσιανόν. Δεν δύναμαι δε ή
να συστήσω θερμώς εις την σεβαστήν κυβέρνησιν να επιληφθή της σπουδαίας
ταύτης ανακαλύψεως, διατάττουσα την ταχείαν έναρξιν της ανασκαφής.
» Εύχομαι δε και εις την πτωχήν ημών πατρίδα τας μυθώδεις εκείνας
ποσότητας του πετρελαίου, αίτινες εν Αμερική έφερον τον αληθώς μυθώδη
πλούτον, και δι’ αυτού την βιομηχανίαν και τον πολιτισμόν εις τας προ
δεκαετίας αγόνους αυτής ερήμους.»
Αυτά έγραφε στην Έκθεσή του το 1868 ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών
Αναστάσιος Κ. Χρηστομάνος. Δεν είναι γνωστό τι έκαναν οι κυβερνήσεις,
διότι τότε ήταν περίοδος κατά την οποία είχαμε πολλές αλλαγές
κυβερνήσεων. Άλλη κυβέρνηση έδωσε την εντολή ερευνών (η υπηρεσιακή
κυβέρνηση του Αρ. Μωραϊτίνη) και άλλη κυβέρνηση (Δημ. Βούλγαρη) παρέλαβε
την Έκθεση του καθηγητού, η οποία με την σειρά της «έπεσε» μετά από 6
μήνες. Την δεκαετία του 1860 – 1869 η Ελλάς άλλαξε 21 κυβερνήσεις. Κατά
την επόμενη δε δεκαετία, δηλαδή του 1870 – 1879, η πολιτική εικόνα της
Ελλάδος βελτιώθηκε λίγο και η χώρα άλλαξε μόνο 16 κυβερνήσεις. Ποιος ν’
ασχοληθεί με το πετρέλαιο όταν προέχουν οι εκλογές;
Κατά τα φαινόμενα, η παράκληση του καθηγητού «Δεν μπορώ παρά να συστήσω
με θέρμη στην σεβαστή κυβέρνηση να επιληφθεί της σπουδαίας αυτής
ανακαλύψεως, διατάσσοντας την έναρξη της ανασκαφής το ταχύτερον»
εκκρεμεί, μέχρι τώρα, 148 χρόνια.
Η Ελλάδα διατηρεί κάθε δικαίωμα διεκδίκησης για το αναγκαστικό
κατοχικό δάνειο που υποχρεώθηκε να καταβάλει στους δυνάστες της. Το θέμα
του κατοχικού δανείου παραμένει πάντα ανοικτό και σήμερα το ύψος της
οφειλής ανάγεται σε αρκετά δισεκατομμύρια ευρώ, αναλόγως του τρόπου
υπολογισμού. Μόνο από την πρώτη αποτίμηση που έγινε αμέσως μετά τον
πόλεμο, από την Τράπεζα της Ελλάδος, φαίνεται ότι το ποσό αντιστοιχούσε
σε 4,5 εκατ. χρυσές λίρες Αγγλίας.
Διαβάστε για τον καταναγκαστικό δανεισμό όταν με το πιστόλι στον
κρόταφο οι κατακτητές, υποχρέωσαν την σκλαβωμένη Ελλάδα, που
αντιμετώπιζε το φάσμα της πείνας, να χρηματοδοτήσει τη διαβίωση των
δυνάμεων κατοχής.
Πρόκειται για τα πρακτικά της δανειακής σύμβασης όταν οι Ιταλοί και
οι Γερμανοί στη Συνδιάσκεψη της Ρώμης μόνοι τους αποφάσισαν ότι η
Ελλάδα θα πρέπει να τους δανείσει… για τη διαβίωση των στρατευμάτων
τους.
Μια ακόμα ιδιαίτερα σημαντική πτυχή είναι η επίσημη αναγνώριση του
δανεισμού από τις ίδιες τις κατοχικές αρχές οι οποίες είχαν ξεκινήσει
την αποπληρωμή… καταβάλλοντας μάλιστα τις πρώτες 19 δόσεις, όπως
προκύπτει από έγγραφα που παρουσιάζει κ. Τάσος Ηλιαδάκης, πολιτειολόγος
και καθηγητής Σχολής Εθνικής Ασφάλειας, τα οποία αποτυπώνουν με
λεπτομέρειες τη διαδικασία του αναγκαστικού δανεισμού.
Το ξέχασαν
Το δάνειο υπεγράφη με όλους τους τύπους, η Ελλάδα πλήρωνε αναγκαστικά
αλλά και οι Γερμανοί σύμφωνα με την πρόβλεψη άρχισαν να ξεπληρώνουν τις
οφειλές τους. Υστερα βέβαια το χρέος… έπεσε στη λήθη της ιστορίας και το
κατοχικό δάνειο ουδέποτε αποπληρώθηκε.
«Από το 1941 η Ελλάδα βίωνε έναν τρομακτικό λιμό. Ακόμα και ο
διαβόητος υπουργός προπαγάνδας των ναζί ο Γκέμπελς έγραφε στο ημερολόγιό
του για την Ελλάδα όπου » πείνα έχει καταστεί ενδημική νόσος.
Στους δρόμους της Αθήνας οι άνθρωποι πεθαίνουν κατά χιλιάδες από
εξάντληση». Το Λονδίνο είχε κηρύξει την Ελλάδα σε επισιτιστική καραντίνα
με στόχο να πλήξει την οικονομία του Αξονα, αλλά και να υποκινήσει στην
Ελλάδα την αντίσταση.
Ο υποσιτισμός απασχολούσε τους Γερμανούς στο μέτρο που αυτός
μπορούσε να υποκινήσει λαϊκές αναταραχές. Παράλληλα και ο Μουσολίνι
πίεζε τον Χίτλερ να μειώσει τις δαπάνες κατοχής στην Ελλάδα και η
κυβέρνηση Τσολάκογλου διαμαρτυρόταν για τα υπέρογκα έξοδα κατοχής»
σημειώνει ο κ. Τάσος Ηλιαδάκηςν συγγραφέας αποκαλυπτικών έργων και
βιβλίων για τα γεγονότα της εποχής.
«Το πρόβλημα θα απασχολήσει και θα λάβει οξύτατη μορφή στην
ιταλογερμανική Δημοσιονομική Συνδιάσκεψη εμπειρογνωμόνων στη Ρώμη, από
τα μέσα Ιανουαρίου μέχρι τον Μάρτιο του 1942. Ο οικονομικός πληρεξούσιος
της Ιταλίας στην Ελλάδα, Ντ’ Αγκοστίνι, πρότεινε τη συμβιβαστική λύση
του δανείου. Δηλαδή οι πέραν των εξόδων κατοχής, αναλήψεις των Δυνάμεων
Κατοχής να χρεώνονται από την Ελλάδα ως δάνειο αυτής προς τη Γερμανία
και την Ιταλία».
Στις 14.3.1942 τερματίζεται η Συνδιάσκεψη της Ρώμης με την υπογραφή
και του κατοχικού δανείου. Τη σύμβαση υπέγραψαν οι πληρεξούσιοι της
Ιταλίας και της Γερμανίας στην Ελλάδα, αντίστοιχα Γκίτζι και
Αλτενμπουργκ. Στους άμεσα ενδιαφερόμενους, στην Ελλάδα δηλαδή, η
συμφωνία ανακοινώθηκε εννέα ημέρες μετά.
Σύμφωνα με αυτήν:
Η ελληνική κυβέρνηση υποχρεούται κατά μήνα να καταβάλλει έξοδα
κατοχής 1,5 δισ. δρχ., ποσό το οποίο θα κατανέμεται εξίσου μεταξύ των
δύο Δυνάμεων Κατοχής (άρθρο 2).
Οι αναλήψεις από την Τράπεζα της Ελλάδος άνω του ποσού αυτού θα
χρεώνονται ως δάνειο στις κυβερνήσεις της Γερμανίας και της Ιταλίας σε
δραχμές άτοκες (άρθρο 3).
Η επιστροφή των δανειακών αναλήψεων θα γίνει αργότερα (άρθρο 4).
Η συμφωνία ισχύει αναδρομικά από 1.1.1942 (άρθρο 5).
Η πρώτη τροποποίηση
Οταν το 1,5 δισ. δρχ. τον μήνα έγινε 8 δισ. εν μία νυκτί
«Ηταν συμφωνία μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας, που επιβάλλεται στην
Ελλάδα. Δηλαδή είναι αναγκαστικό δάνειο. Υπόχρεος καταβολής του είναι η
Ελληνική Κυβέρνηση και όχι η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ). Επομένως ο
νόμιμος διεκδικητής του είναι η ελληνική κυβέρνηση. Το ύψος των
συνολικών αναλήψεων και πότε αυτές θα σταματήσουν δεν προσδιορίζονται.
Οι αναλήψεις γίνονται κατά μήνα και δεν προσδιορίζεται ούτε το ύψος των
άνω του 1,5 δισ. δρχ. ποσού ούτε το για πόσους μήνες θα έπαιρναν αυτά οι
Αρχές Κατοχής» εξηγεί ο κ. Ηλιαδάκης. «Η χρέωση θα γίνεται σε δραχμές.
Οι δραχμές όμως αυτές αντιστοιχούσαν σε εντελώς καθορισμένο ποσό μάρκων
που ήδη είχαν απαιτήσει οι Γερμανοί από την ΤτΕ η οποία υποχρεώνεται
»όπως ρυθμίζει κατά τοιούτον τρόπον την επάρκειαν του χαρτονομίσματος
εις δραχμάς ώστε να εξασφαλισθή μηνιαίως, διά τας ανάγκας του γερμανικού
στρατού, ποσόν 25 εκ. μάρκων». Επομένως η απαίτηση είναι σε μάρκα και
το 1,5 δισ. δρχ. της συμφωνίας της Ρώμης δεν είναι τίποτα άλλο παρά τα
25 εκ. μάρκα».
Ο αδηφάγος πληθωρισμός όμως εξανέμιζε το ποσό του 1,5 δισ. δρχ. και
τελικά η συμφωνία από 2 Δεκεμβρίου 1942 θα τροποποιηθεί «κοινή
συναινέσει». Ετσι το 1,5 δισ. δρχ. θα γίνει 8 δισ., τα οποία θα
αναπροσαρμόζονται με κινητή τιμαριθμική κλίμακα από τα αγαθά που
κατονομάζει. Επομένως τα άνω των 8 δισ. δρχ. ποσά, όπως αυτά
προσδιορίζονται από την τροποποίηση, θα χρεώνονται ως δάνειο. Τα
δανειακά ποσά που ήδη είχαν πάρει, όπως και αυτά που θα πάρουν μέχρι την
31.3.1943, θα αρχίσουν να εξοφλούνται από τον Απρίλιο του 1943 με
δόσεις.
Συνεπώς το αρχικό αναγκαστικό δάνειο μεταπίπτει σε κανονικό
συμβατικό δάνειο και τα ποσά είναι σε σταθερό νόμισμα. «Τα δανειακά ποσά
σταματούν την 1.4.1943, οπότε αρχίζει η άτοκος επιστροφή τους. Επειδή
οι δανειακές αναλήψεις δεν σταμάτησαν, αν και πραγματοποίησαν δέκα εννέα
επιστροφές (19), οπότε και σταμάτησαν την καταβολή των υπολοίπων. Από
τότε το δάνειο καθίσταται έντοκο λόγω υπερημερίας», υπογραμμίζει ο κ.
Ηλιαδάκης για την περίοδο που οι ναζί πλήρωναν μεν τις δόσεις του χρέους
τους, αλλά έπαιρναν αναγκαστικά όλο και περισσότερα.
Η 2η τροποποίηση
386,4 δισ. δρχ. οικειοποιήθηκαν οι κατακτητές
Οπως λέει ο κ. Ηλιαδάκης, ακολούθησε και δεύτερη τροποποίηση που
έγινε 18-5- 1943. «Οι αρχές Κατοχής επανήλθαν στις δίχως όριο αναλήψεις
προκαταβολών και ο πρωθυπουργός Ι. Ράλλης θα διαμαρτυρηθεί και θα
ζητήσει να σταματήσει η έκδοση χαρτονομίσματος. Εξι ημέρες μετά οι
Αρχές Κατοχής προχώρησαν σε δεύτερη αναπροσαρμογή σύμφωνα με την οποία
καταργείται ο περιορισμός του ανώτατου ορίου των προκαταβολών, δηλαδή
των 8 δισ. δρχ. κατά μήνα και αλλάζει η βάση της τιμαριθμικής
αναπροσαρμογής των εξόδων κατοχής», υπογραμμίζει ο κ. Ηλιαδάκης και
συνεχίζει: «Με την κατάργηση του ορίου οι Αρχές Κατοχής μπορούσαν κατά
βούληση να χαρακτηρίζουν το μεγαλύτερο μέρος ως έξοδα κατοχής και το
μικρότερο ως δάνειο. Τόσο η δεύτερη όσο και η τρίτη τροποποίηση που θα
ακολουθήσει επιτείνουν τη μετατροπή του δανείου από αναγκαστικό σε
συμβατικό, που ήδη είχε γίνει με την πρώτη τροποποίηση». Το διάστημα
αυτό οι κατακτητές θα πάρουν από την Τράπεζα της Ελλάδας 386,4
δισεκατομμύρια δραχμές και μετά τον Σεπτέμβριο του ’43 όταν
συνθηκολόγησε η Ιταλία, οι Γερμανοί θα αυξήσουν τις αναλήψεις των
δανειακών προκαταβολών κατά το μερίδιο της Ιταλίας, το οποίο βεβαίως
οικειοποιούνται…
Η επιστροφή των οφειλόμενων
Η Γερμανία αποφεύγει να κάτσει στο τραπέζι
Το αναγκαστικό δάνειο που κατέβαλε η Ελλάδα αποτελεί μια ξεχωριστή
πτυχή εκτός από τις γενικές επανορθώσεις που διεκδικεί η χώρα μας, τη
λεηλασία προσωπικών περιουσιών και την αποζημίωση για το ολοκαύτωμα
χιλιάδων χωριών. Το δάνειο, δηλαδή, δεν αποτελεί ούτε επανόρθωση ούτε
αποζημίωση.
«Πολύ ορθώς η Ελλάδα εξ αρχής και συνεχώς, διαχώριζε το κατοχικό
δάνειο από τις επανορθώσεις-αποζημιώσεις και ως εκ τούτου η διεκδίκησή
του δεν πρέπει να εμπλέκεται μ’ αυτές», λέει ο κ. Ηλιαδάκης.
«Οι ναζί ουδέποτε αμφισβήτησαν το δάνειο. Αντιθετα το αναγνώριζαν
ως συμβατικό δάνειο και άρχισαν την αποπληρωμή του. Σύμφωνα με τον Ξ.
Ζολώτα, ο ίδιος ο Χίτλερ το είχε αναγνωρίσει. Επίσης, τόσο ο Γερμανός
οικονομικός πληρεξούσιος Νέστλερ όσο και ο γενικός πληρεξούσιος
Αλτενμπουργκ το αναγνώριζαν ως δανειακή οφειλή και έδωσαν το, κατά άποψή
τους, ύψος της.
Η απαίτηση
Η Ελλάδα εξαρχής απαίτησε την επιστροφή του, το οποίο διαχώριζε από τις
επανορθώσεις. Αυτή η θέση πρόβαλλε σταθερά από το 1945 τόσο σε διεθνείς
διασκέψεις όσο και απευθείας προς τη Δ. Γερμανία και μετά το 1990 την
Ομοσπονδιακή Γερμανία. Συνολικά το διεκδίκησε 12 φορές ή περίπου κάθε
πέντε χρόνια.
Η Γερμανία μετακατοχικά ουδέποτε το αμφισβήτησε, όπως δε προκύπτει
από διπλωματικά έγγραφα, ο καγκελάριος Ερχαρντ είχε δεσμευθεί για την
επαναδιαπραγμάτευση μετά την επανένωση της Γερμανίας. Ομως συστηματικά
απέφυγε και αποφεύγει με την ανοχή των ελληνικών κυβερνήσεων να το
συζητήσει».
Στα γερμανικά επιχειρήματα περιλαμβάνονται:
Το δάνειο εντάσσεται στη συμφωνία του Λονδίνου του 1953 (αναστέλλει
την καταβολή των επανορθώσεω αποζημιώσεων μέχρι την υπογραφή της
συνθήκης ειρήνης από τη Γερμανία).
Από το δάνειο παραιτήθηκε το 1958 ο Καραμανλής. Ο τελευταίος το
διέψευσε και η γερμανική πρεσβεία με ρηματική της διακοίνωση τον Μάρτιο
του 1967 αναίρεσε το? επιχείρημα. Παρ’ όλα αυτά η Γερμανία το επανέλαβε
μετά το 1990.
Υστερα από 50 χρόνια δεν μπορεί να εγείρονται τέτοιες απαιτήσεις.
Ομως μετά το 1990 απέδιδε αποζημιώσεις στη Ρωσία, στην Πολωνία και το
1997 στην Τσεχοσλοβακία.
«Το μόνο που δηλώνουν τα επιχειρήματα αυτά είναι η έλλειψη
επιχειρημάτων. Πολύ δε περισσότερο όταν η κατοχική Γερμανία, παρόμοιο με
το ελληνικό είχε πάρει από τη Γιουγκοσλαβία και την Πολωνία και στις
οποίες το επέστρεψε το 1956 και το 1971.
Σύμφωνα με την πρώτη τροποποίηση, οι δανειακές αναλήψεις των
Δυνάμεων Κατοχής έπρεπε να αρχίσουν να επιστρέφονται από τον Απρίλιο του
1943. Πράγματι η Γερμανία από τον Αύγουστο του 1943 μέχρι και τον
Σεπτέμβριο του 1944 κατέβαλε δεκαεννιά (19) επιστροφές για το κατοχικό
δάνειο, συνολικού ποσού 85,09 τρισ. δρχ.» αποκαλύπτει ο κ. Ηλιαδάκης.
«Τα δανειακά ποσά που διεκδίκησε η Ελλάδα, όπως κι αυτά που αναφέρει η
ΤτΕ, είναι καθαρή δανειακή οφειλή, δηλαδή από τις συνολικές δανειακές
αναλήψεις έχουν αφαιρεθεί οι επιστροφές.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το δάνειο από άτοκο μετέπεσε σε έντοκο
λόγω υπερημερίας και επομένως έχουμε ανατοκισμό. Δεν πρέπει να ξεχνάμε
επίσης οτι για την επανόρθωση της κατοχικής ζημιάς η Ελλάδα θα
χρειαζόταν 33 φορές το εθνικό εισόδημα του 1946… Μετά την κατοχή αυτό το
ποσό θα αναζητούσε σε εξωτερικό… δανεισμό για να κλείσει τις πληγές του
πολέμου».
Επανορθώσεις
«Να δώσουμε μάχη για τη δικαίωση των θυμάτων»
Είναι ανάγκη να κινητοποιηθεί η Ελληνική Πολιτεία, κυβέρνηση,
κόμματα, οργανώσεις για το εθνικό θέμα των επανορθώσεων, μέχρι την
τελική δικαίωση των θυμάτων και της πατρίδας». Αυτό ήταν το μήνυμα που
απέστειλαν τα μέλη του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της
Γερμανίας προς την Ελλάδα, στο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε την
περασμένη εβδομάδα. «Το θέμα παραμένει ανοικτό» σημειώνει το μέλος του
Συμβουλίου Δαμιανός Βασιλειάδης που έχει οργανώσει δίκτυο υποστηρικτών
του ελληνικού αιτήματος και στην ίδια τη Γερμανία.
Σύμφωνα με εισήγηση του κ. Βασιλειάδη, εκτός του κατοχικού δανείου
οι οφειλές της Γερμανίας αφορούν τις επανορθώσεις για τις καταστροφές
των υποδομών κατά τη διάρκεια της κατοχής που ανέρχονται σε 7.1 δισ.
δολάρια του 1938.
«Αυτές, σύμφωνα με επίσημο έγγραφο της Τράπεζας της Ελλάδας,
υπολογίζονται έως τον Μάρτιο του 2010 στο ποσό των 108,43
δισεκατομμυρίων ευρώ, χωρίς τους νόμιμους τόκους (με το ελάχιστο
επιτόκιο του 3% σε τιμές του 1938 υπερβαίνουν σήμερα το 1 τρισ. ευρώ,
τρεις φορές περίπου πάνω από το δημόσιο χρέος)», σημειώνει ενδεικτικά.
Ανοικτή πληγή παραμένουν οι αποζημιώσεις στα θύματα 100 Ολοκαυτωμάτων
από τα οποία έχουν αναγνωριστεί τα 89 με 56.225 νεκρούς.
Εκκρεμότητα
Στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με αφορμή το Δίστομο, εκκρεμεί η
διένεξη Γερμανίας και Ιταλίας για το προνόμιο της ετεροδικίας, εάν
δηλαδή τα ιταλικά δικαστήρια έχουν το δικαίωμα να επιδικάζουν
αποζημιώσεις σε θύματα της ναζιστικής θηριωδίας.
Στην Ιταλία κατέφυγαν και δικαιώθηκαν τα θύματα του Διστόμου
προκειμένου να εκτελεστεί η απόφαση του Αρείου Πάγου που προβλέπει
κατάσχεση γερμανικών περιουσιακών στοιχείων. Η Γερμανία επιθυμεί να μην
εκδικάζονται ανάλογες υποθέσεις στα κράτη που υπέστησαν τη λαίλαπα των
ναζί παρά μόνα αρμόδια να είναι τα γερμανικά δικαστήρια…
Στις αρχές του 2011 η ελληνική κυβέρνηση ανακοίνωσε αίτημα
παρέμβασης στη δίκη με την προοπτική να εκθέσει τα επιχειρήματά της
αναφορικά με την υπόθεση και το θέμα της ετεροδικίας με σκοπό τη
δικαίωση των θυμάτων.
«Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που
δεν έχει αποζημιωθεί από τη Γερμανία, ενώ όλες οι άλλες χώρες έχουν
αποζημιωθεί» σημειώνει ο κ. Βασιλειάδης που δεν παραλείπει να κάνει
αναφορά για αρχαιολογικούς θησαυρούς που λεηλατήθηκαν από μουσεία και
παράνομες ανασκαφές και δεν έχουν επιστραφεί.
17-03-2020 14:09 ΑΡΕΟΠΟΛΗ.
Η κήρυξη της Eλληνικής Επανάστασης στη Μάνη, στην ιστορική αυτή περιοχή
της Πελοποννήσου, έλαβε χώρα στις 17 Μαρτίου του 1821. Σύμφωνα με τις
γραπτές μαρτυρίες οι πρόκριτοι της περιοχής, που τελούσε υπό προνομιακό
καθεστώς, ζήτησαν από τον ηγέτη τους να ξεκινήσει πρώτη η Μάνη τον αγώνα
της απελευθέρωσης, κάτι που ήταν σύμφωνο και με τους σχεδιασμούς της
Φιλικής Εταιρείας. Έτσι μετά από πρόσκληση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη
συγκεντρώθηκαν όλοι οι Μανιάτες οπλαρχηγοί στην Τσίμοβα, τη σημερινή
Αρεόπολη, κι αποφάσισαν την έναρξη του αγώνα κατά των Τούρκων, που
οδήγησε στην απελευθέρωση της Καλαμάτας και τη δημιουργία της
Μεσσηνιακής Γερουσίας. Οι γραπτές μαρτυρίες δεν αναφέρουν την τέλεση
κάποιας τελετής κήρυξης της επανάστασης.
