Με 156 «ναι» εγκρίθηκε η τροπολογία για το ποδόσφαιρο
Έλειπαν από την ψηφοφορία Σαμαράς (δεν είχε ενημερώσει) και Βαγιωνάς (λόγω υγείας) – Καταψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και Ελληνική Λύση
Ψηφίστηκε η τροπολογία της κυβέρνησης που τροποποιεί τις ποινές λόγω πολυϊδιοκτησίας με την οποία «ξεπλένεται» ο ΠΑΟΚ.
Οι
βουλευτές της ΝΔ συντάχθηκαν με την κομματική «γραμμή» στο πλαίσιο και
της κομματικής πειθαρχίας που επιβλήθηκε στην Κ.Ο. της ΝΔ και ψήφισαν
την επίμαχη ρύθμιση η οποία έχει προκαλέσει πολιτική θύελλα.
Επέστρεψε σήμερα στην Ελλάδα από τη Γερμανία, μετά από σχεδόν έναν αιώνα, ένα αγγείο-έπαθλo που δόθηκε στον Σπύρο Λούη για τη νίκη του στον μαραθώνιο δρόμο των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 1896.
«Ένα αρχαίο ελληνικό αγγείο, η σπουδαιότητα του οποίου δεν
εναπόκειται τόσο στο γεγονός ότι είναι έργο της αρχαιότητας, ούτε στην
καλλιτεχνική του αξία –η οποία είναι ιδιαίτερα μεγάλη-, αλλά στο ότι
συνδέεται συγχρόνως με ένα ξεχωριστό γεγονός και ένα σημαντικό πρόσωπο
της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας», όπως σημείωσε η υπουργός Πολιτισμού
και Αθλητισμού κ. Λίνα Μενδώνη.
Πρόκειται για τον μελανόμορφο σκύφο του 6ου αιώνα π.Χ., με παράσταση
αγώνα δυο δρομέων, υπό το βλέμμα των κριτών, που δόθηκε ως δώρο από τον
αρχαιοπώλη Ιωάννη Λάμπρο στον Σπύρο Λούη, μετά τη μεγαλειώδη νίκη του
στον μαραθώνιο δρόμο, στους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 στην
Αθήνα.
Έκτοτε δεν υπήρχαν στοιχεία για την τύχη του επονομαζόμενου
«Σκύφου του Λούη».
Στην τελετή που πραγματοποιήθηκε σήμερα το μεσημέρι στο Εθνικό
Αρχαιολογικό Μουσείο, ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου του Münster, είπε ότι
«υπάρχουν στιγμές, όπως η σημερινή, που συμβαίνουν μόνο μία φορά και
αφήνουν μία σφραγίδα. Είναι τιμή μου να συνοδεύω τον σκύφο στην Ελλάδα.
Είμαι Φυσικός και δεν μπορώ να μιλήσω για το μέγεθος της αρχαιολογικής
του αξίας, αλλά μπορώ απλώς να πω ότι είναι υπέροχος. Δεν θα μπορούσε να
υπάρξει καλύτερη στιγμή για την επιστροφή του, γνωρίζοντας ότι πριν
λίγες ημέρες πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα ο Μαραθώνιος».
Ο Γιώργος Κοσκωτάς (5 Οκτωβρίου1954) είναι Έλληνας επιχειρηματίας και πρώην τραπεζίτης και εκδότης, το κεντρικό πρωταγωνιστικό πρόσωπο στο ομώνυμο σκάνδαλο, από τα μεγαλύτερα της Μεταπολίτευσης. Παιδί φτωχής οικογένειας που μετανάστευσε στις ΗΠΑ, επέστρεψε στην Ελλάδα
το 1979 και ανέλαβε διευθυντική θέση στην Τράπεζα Κρήτης, την οποία
αργότερα αγόρασε, με κεφάλαια άγνωστης προέλευσης. Το 1982 μπήκε
δυναμικά στον χώρο των εκδόσεων με την «Γραμμή ΑΕ», και μέχρι το 1988
είχε δημιουργήσει μία εκδοτική και οικονομική αυτοκρατορία, που
περιελάμβανε, εκτός από την Τράπεζα Κρήτης, εφημερίδες, περιοδικά, ραδιοφωνικό σταθμό, ξενοδοχεία, εργοστάσια βάμβακος και αλουμινίου, και την ποδοσφαιρική ομάδα του Ολυμπιακού.
Καταδικάστηκε σε 25ετή κάθειρξη. Αποφυλακίστηκε στις 16 Μαρτίου
2001, έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του. Σήμερα συνεχίζει τις
επιχειρηματικές του δραστηριότητες, αλλά αποφεύγει την δημοσιότητα και
δεν δίνει ποτέ συνεντεύξεις.
Ο τραπεζίτης που προκάλεσε πολιτικό
σεισμό και έστειλε στο εδώλιο τους υπουργούς του Ανδρέα Παπανδρέου. Οι
φήμες για τα «Πάμπερς» και ο θάνατος του Μένιου Κουτσόγιωργα μέσα στο
δικαστήριο
Στις 18 Ιουλίου 1989, ο Γιώργος Κοσκωτάς παραπέμπεται στο Ειδικό
Δικαστήριο, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης 32 δισεκατομμυρίων δραχμών
από την τράπεζα Κρήτης. Το σκάνδαλο είχε και πολιτικές διαστάσεις που
έγιναν η αφορμή η χρονιά εκείνη να περάσει στην ιστορία ως το «βρώμικο
‘89». Μάλιστα η δίκη καταγράφηκε ως η «δίκη του αιώνα».
Για την ίδια υπόθεση, κατηγορίες απαγγέλθηκαν και στον τότε
απερχόμενο πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου για ηθική αυτουργία και
παθητική δωροδοκία. Οι καταγγελίες για πιθανή δωροδοκία του Παπανδρέου,
έμειναν γνωστές ως «υπόθεση Πάμπερς», αφού στηρίχτηκαν στις φήμες ότι ο
Κοσκωτάς έστελνε χρήματα μέσα σε κουτιά από πάνες. Ο υπουργός
Δικαιοσύνης Μένιος Κουτσόγιωργας και οι Δημήτρης Τσοβόλας, Γιώργος
Πέτσος και Παναγιώτης Ρουμελιώτης κατηγορήθηκαν αντιστοίχως για ηθική
αυτουργία, δωροδοκία αλλά και τη μη λήψη μέτρων ελέγχου της Τράπεζας
Κρήτης.
Το ξεκίνημα
Ο Ελληνοαμερικανός Γιώργος Κοσκωτάς, ξεκίνησε ως ένας απλός
τραπεζικός υπάλληλος το 1979. Σε μικρό χρονικό διάστημα, κατάφερε να
αγοράσει την τράπεζα Κρήτης και να δημιουργήσει τον εκδοτικό κολοσσό
«Γραμμή», στον οποίο ανήκαν οι εφημερίδες «Καθημερινή» και «Βραδυνή».
Αμέσως μετά, αγόρασε την ομάδα του Ολυμπιακού. Μέσα στην πορεία του
ως πρόεδρος της ομάδας κατάφερε να πραγματοποιήσει την ακριβότερη
μεταγραφή παίκτη στην ιστορία, μετά του Ντιέγκο Μαραντόνα. Έδωσε 3 δις
δραχμές για την απόκτηση του Ούγγρου ποδοσφαιριστή Λάγιος Ντέταρι.
Ο Κοσκωτάς, στην προσπάθεια του να μείνει ανέγγιχτος από την
δικαιοσύνη, πίστωσε 1.200.000 δολάρια σε ελβετικό λογαριασμό, με σκοπό
να δωροδοκήσει τον Μένιο Κουτσόγιωργα. Η κίνηση αυτή, στοχοποίησε τον
τότε υπουργό Δικαιοσύνης, ο οποίος θεωρήθηκε πρόσωπο κλειδί για την
υπόθεση. Για τουλάχιστον δυο χρόνια, ο Κουτσόγιωργας προσπαθούσε να
αποδείξει την αθωότητα του μέχρι τον θάνατο του, τον Απρίλη του 1991 που
υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο κατά τη διάρκεια της δίκης.
«Η κάθαρση»
Τον Ιούλιο του ’89, η Νέα Δημοκρατία που δεν κατάφερε να σχηματίσει
μόνη της κυβέρνηση μετά τις εκλογές, έκανε συγκυβέρνηση με τον
Συνασπισμό, όπου από κοινού αποφάσισαν τη σύσταση ειδικής προανακριτικής
επιτροπής με σκοπό την διαλεύκανση του σκανδάλου Κοσκωτά και πιο
συγκεκριμένα, την ενοχή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ο Μένιος Κουτσόγιωργας
είχε κριθεί προφυλακιστέος και είχε ήδη οδηγηθεί στις φυλακές
Κορυδαλλού, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους που
παρέμειναν ελεύθεροι. Τον Μάρτιο του 1991, υπό την προεδρία του Βασίλη
Κόκκινου ξεκίνησε η περιβόητη δίκη. Ο Ανδρέας Παπανδρέου, παραδέχτηκε
τους λάθος χειρισμούς της κυβέρνησης του, ως προς την διερεύνηση του
σκανδάλου. Δεν αποδέχτηκε το κατηγορητήριο και αρνήθηκε να εμφανιστεί
στο δικαστήριο. Αντίθετα, οι Μένιος Κουτσόγιωργας, Δημήτρης Τσοβόλας και
Γιώργος Πέτσος έδωσαν κανονικά το παρών στη δίκη και «αναμετρήθηκαν» με
τους κατήγορους. Η αθώωση του Α.Παπανδρέου, οι ποινές των υπουργών και ο
θάνατος του Κουτσόγιωργα μέσα στο Ειδικό Δικαστήριο Για την κατηγορία
της ηθικής αυτουργίας σε απιστία κατ’ εξακολούθηση σε βαθμό
κακουργήματος, ο Ανδρέας Παπανδρέου αθωώθηκε με την οριακή πλειοψηφία
των 7–6 ψήφων.
Ο τότε υπουργός εθνικής οικονομίας Παναγιώτης Ρουμελιώτης,
χρησιμοποίησε την ασυλία του ευρωβουλευτή και απηλλάγη από τις
κατηγορίες, ενώ ο Μένιος Κουτσόγιωργας πέθανε μέσα στο ειδικό δικαστήριο
ύστερα από σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Ο Δημήτρης Τσοβόλας αντιμετώπισε ποινή 2,5 ετών εξαγοράσιμη, ενώ στον
Γιώργο Πέτσο επιβλήθηκε δεκάμηνη ποινή φυλάκισης. Ο Γιώργος Κοσκωτάς
καταδικάστηκε σε 25ετή φυλάκιση, που παρά τις προσπάθειες των δικηγόρων
του να την μειώσουν, οι δικαστικές αρχές παρέμειναν ακλόνητες στην
αρχική τους απόφαση. Τελικά, αποφυλακίστηκε το 2001. Οι δηλώσεις κατά
την αποφυλάκιση του:
Το Σκάνδαλο Κοσκωτά αφορούσε ένα μεγάλο πολιτικό και οικονομικό
σκάνδαλο το οποίο κυριάρχησε στην ελληνική πολιτική σκηνή κατά τα τέλη
της δεκαετίας του 1980 και στο ξεκίνημα της δεκαετίας του 1990.
Παράλληλα σηματοδότησε, κυρίως, τον αγώνα για τον έλεγχο των Μ.Μ.Ε. και των τραπεζών. Κεντρικό πρόσωπο του σκανδάλου υπήρξε ο τραπεζίτης Γιώργος Κοσκωτάς, πλην όμως ενεπλάκησαν σ΄ αυτό και κορυφαία κυβερνητικά στελέχη της τότε κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Παραπέμφθηκαν σε δίκη ο Ανδρέας Παπανδρέου, πρώην Πρωθυπουργός, ο Παναγιώτης Ρουμελιώτης, τέως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας, ο Μένιος Κουτσόγιωργας, πρώην Υπουργός Δικαιοσύνης, ο Δημήτρης Τσοβόλας, πρώην Υπουργός Οικονομικών και ο Γιώργος Πέτσος,
πρώην Υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας. Από αυτούς, ο
Ανδρέας Παπανδρέου κρίθηκε αθώος σε όλες τις κατηγορίες, ο Παναγιώτης
Ρουμελιώτης δεν δικάστηκε γιατί είχε ήδη εκλεγεί Ευρωβουλευτής και το Ευρωκοινοβούλιο αρνήθηκε να άρει την ασυλία του, ενώ ο Μένιος Κουτσόγιωργας πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο
κατά τη διάρκεια της δίκης. Ο Δημήτρης Τσοβόλας και ο Γιώργος Πέτσος
κρίθηκαν ένοχοι για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών. Οι ποινές
τους ήταν 2,5 χρόνια (εξαγοράσιμη) για τον πρώτο και 10 μήνες με
αναστολή για τον δεύτερο, με αφαίρεση των πολιτικών δικαιωμάτων και των
δύο, για τρία και δύο χρόνια αντίστοιχα.
Η δίκη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1991 και ολοκληρώθηκε τον
Ιανουάριο του 1992. Νωρίτερα, τον Οκτώβριο του 1990, ο Μένιος
Κουτσόγιωργας είχε κριθεί προφυλακιστέος και για τρεις μήνες είχε
οδηγηθεί στις φυλακές Κορυδαλλού (αφέθηκε ελεύθερος τον Ιανουάριο του
1991 με εγγύηση 70 εκατομμυρίων δραχμών),[1]
σε αντίθεση με τους υπόλοιπους κατηγορούμενους που παρέμειναν ελεύθεροι
καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου αρνήθηκε να
εμφανιστεί στη δίκη και δεν πήγε ούτε μία φορά στο δικαστήριο. Επίσης
αρνήθηκε να ορίσει συνηγόρους υπεράσπισής του. Παρότι οι δικαστές είχαν
δικαίωμα να διατάξουν την βίαιη προσαγωγή του στο δικαστήριο, τελικά δεν
το έπραξαν. Αντίθετα, οι Μένιος Κουτσόγιωργας, Δημήτρης Τσοβόλας και
Γιώργος Πέτσος έδωσαν κανονικά το παρόν στη δίκη, με τον Τσοβόλα να
έρχεται συχνά σε έντονη αντιπαράθεση με τους δικαστές.
Άμεσο επακόλουθο του σκανδάλου Κοσκωτά ήταν η παραπομπή σε δίκη
στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο, από τη νέα (μετά το 1993) κυβερνητική
πλειοψηφία του ΠΑΣΟΚ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και των υπουργών της
κυβέρνησής του Ιωάννη Παλαιοκρασσά και Ανδρέα Ανδριανόπουλου για την ιδιωτικοποίηση της τσιμεντοβιομηχανίας ΑΓΕΤ-ΗΡΑΚΛΗΣ. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης παραπέμφθηκε με τις κατηγορίες της ηθικής αυτουργίας σε απιστία, της παθητικής δωροδοκίας κατ'εξακολούθηση και της παράβασης καθήκοντος και οι υπουργοί με τις κατηγορίες της απιστίας και της παράβασης καθήκοντος, ενώ ο Κων. Μητσοτάκης επίσης παραπέμφθηκε για τηλεφωνικές υποκλοπές πολιτικών προσώπων.[2]
Την Πρωτοχρονιά του 1995, ο Ανδρέας Παπανδρέου ανακοίνωσε την αναστολή
των διώξεων, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 16 Ιανουαρίου.[3]
Τα περιστατικά
Επιχειρηματικές δραστηριότητες και διαπλοκή
Η
αφετηρία του σκανδάλου ήταν οι επιχειρηματικές δραστηριότητες του
Γιώργου Κοσκωτά. Ο Κοσκωτάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953, με καταγωγή
από τον Ασπρόπυργο Αττικής.
Το 1970 μετανάστευσε στην Αμερική και επέστρεψε στην Ελλάδα στα τέλη
της ίδιας δεκαετίας. Το 1979, επί κυβερνήσεως Καραμανλή, ανέλαβε
Διευθυντής του Συναλλάγματος στην Τράπεζα Κρήτης, παρ'ότι ήταν μόλις 25
ετών. Έγινε γνωστός στο πανελλήνιο στις αρχές της δεκαετίας του '80. Το
νεαρό της ηλικίας του, η γιγάντια περιουσία του και η χαρακτηριστική του
εμφάνιση τον έκαναν γνωστό ακόμη και στους τουρίστες που επισκέπτονταν
τη χώρα. Ο Κοσκωτάς αγόρασε το 1982 τον δημοσιογραφικό και εκδοτικό οργανισμό «Γραμμή Α.Ε.» από τον Παύλο Μπακογιάννη, και το 1984
αγόρασε το 56% του μετοχικού κεφαλαίου της Τράπεζας Κρήτης (αργότερα
έφτασε να κατέχει το 82%), έναντι του ποσού του 1 δισεκατομμυρίου δραχμών.
Μαζί με άλλες επιχειρήσεις τις οποίες είχε ενσωματώσει στις κύριες,
γινόταν εργοδότης σε περίπου 4.000 εργαζόμενους. Το 1986 είχε
επιχειρήσει και την αγορά της Τράπεζας Κεντρικής Ελλάδας, όμως λόγω
αντιδράσεων από τον Τύπο, η κυβέρνηση δεν επέτρεψε τελικά την πώλησή
της. Το 1987 προχώρησε στην αγορά από τον εφοπλιστή Σταύρο Νταϊφά της ΠΑΕ Ολυμπιακός.
Η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν άργησε να ενισχύσει τις σχέσεις
της με τον ραγδαία ανερχόμενο επιχειρηματία. Οι καταθέσεις στην Τράπεζα
Κρήτης αυξήθηκαν κατακόρυφα με χρήματα των ΔΕΚΟ
(συνολικού ύψους 13 δισεκατομμυρίων το 1988), ενώ πολλοί ανώτατοι
αξιωματούχοι του ελληνικού δημοσίου ήταν και επίσημοι συνεργάτες του.
Στο μεταξύ οι ευνοϊκές ρυθμίσεις που εξασφάλιζε για τους πελάτες του,
διόγκωσαν τις καταθέσεις στην Τράπεζα Κρήτης στα 76,5 δισεκατομμύρια
δραχμές.
Από την εκδοτική πλευρά της «Γραμμής Α.Ε.», ο Κοσκωτάς είχε
στήσει έναν τυποεκδοτικό κολοσσό, ο οποίος εξέδιδε μία καθημερινή
εφημερίδα («24 Ώρες») και 6 περιοδικά, ενώ εξαγόρασε άλλες τρεις
αντι-κυβερνητικές εφημερίδες, την «Βραδυνή», την «Εβδόμη» και την ιστορική «Καθημερινή» από την Ελένη Βλάχου το 1986, την οποία έστρεψε πολιτικά προς το ΠΑΣΟΚ. Ταυτόχρονα εκδήλωσε ενδιαφέρον και για την αγορά της «Ελευθεροτυπίας».
Η επέκταση αυτή στο χώρο του Τύπου, υπήρξε και το κομβικό σημείο της
ανεξέλεγκτης πορείας του. Η κυβέρνηση έβλεπε στο πρόσωπό του έναν
πανίσχυρο εκδότη που θα της παρείχε στήριξη, με αντάλλαγμα την πολιτική
κάλυψη των δραστηριοτήτων του.
Οι πρώτες αντιδράσεις
Οι
εκδότες των υπόλοιπων μεγάλων ελληνικών εφημερίδων νιώθωντας τεράστια
απειλή από τον Γιώργο Κοσκωτά, ξεσηκώθηκαν εναντίον του και άρχισαν να
καταγγέλουν ότι τα χρήματα που αφειδώς ξόδευε ήταν προϊόν ύποπτων
συναλλαγών. Τον Οκτώβριο του 1987 άρχισαν να έρχονται στο φως
αποκαλύψεις για το παρελθόν του Κοσκωτά (πλαστογραφίες, φορολογικά
αδικήματα, παράνομη εξαγωγή συναλλάγματος κλπ.) Στις καταγγελίες, η
κυβέρνηση αρνούταν να κινήσει διαδικασίες για φορολογικό έλεγχο.
Εμπλοκή Μένιου Κουτσόγιωργα
Μια
από τις σημαντικότερες πτυχές του σκανδάλου Κοσκωτά ήταν η εμπλοκή του
αντιπροέδρου της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Μένιου Κουτσόγιωργα, ο οποίος
απεβίωσε κατά τη διάρκεια της δικής. Ο Κουτσόγιωργας συνδεόταν με τον
στενό συνεργάτη του Κοσκωτά Ιωάννη Ματζουράνη ο οποίος προερχόταν από
την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ στην οποία είχε διατελέσει Γενικός Γραμματέας
του Υπουργικού Συμβουλίου. Το φθινόπωρο του 1988 ανοίχτηκε μέσω του
Ματζουράνη ένας τραπεζικός λογαριασμός στο όνομα του Κουτσόγιωργα στην Ελβετία
. Στη συνέχεια, λίγες εβδομάδες πριν τοποθετηθεί επίτροπος στην Τράπεζα
Κρήτης, ο Ματζουράνης μετέφερε 1,200,000 δολάρια στον λογαριασμό του
Μένιου Κουτσόγιωργα. [4]
Ο Ματζουράνης υποστήριξε ότι η κατάθεση έγινε εν γνώσει του
Κουτσόγιωργα ενώ ο Κουτσόγιωργας υποστήριξε ότι παγιδεύτηκε από τους
Κοσκωτά/Ματζουράνη και ότι δεν είχε γνώση για το συγκεκριμένο έμβασμα. Ο
Κουτσόγιωργας λίγες εβδομάδες μετά, έδωσε εντολή να επιστραφεί όλο το
ποσό πίσω στον λογαριασμό του Ματζουράνη από τον οποίο εμβάστηκε και
έκλεισε τον λογαριασμό. [5] Η υπόθεση αυτή γνωστοποιήθηκε έξι μήνες μετά από συνέντευξη του Κοσκωτά στο περιοδικό ΤΙΜΕ
όταν ήταν πλέον φυλακισμένος στις ΗΠΑ. Ο Ματζουράνης όταν κλήθηκε από
την δικαιοσύνη κατέθεσε ότι τα χρήματα ήταν αντικείμενο δωροδοκίας σε
σχέση με τον Ν. 1806/88 (Κουτσονόμος) που είχε ψηφιστεί στις αρχές
Αυγούστου 1988 και θα παρείχε κάποια προνόμια στο Κοσκωτά σε σχέση με
τον έλεγχο της Τράπεζα Κρήτης. Η κατάθεση του Ματζουράνη επέφερε ευνοϊκή
νομική μεταχείριση για τον ίδιο και καίριο πολιτικό πλήγμα για τον
Κουτσόγιωργα. [6] Ο στενός σύμβουλος του μετέπειτα πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, στρατηγός Γρυλλάκης
γράφοντας για αυτά τα γεγονότα στο βιβλίο του, αναφέρει ότι ο
Ματζουράνης συμφώνησε να καταθέσει και να δώσει στοιχεία εναντίον του
Κουτσόγιωργα μετά απο συνεννόηση μαζί του και με στελέχη της ΝΔ που του
παρείχαν υποσχέσεις για ευνοϊκή νομική μεταχείριση και αμοιβή 20
εκατομμύρια δραχμές. [7]
Ο Κουτσόγιωργας κατά τη διάρκεια της δίκης υποστήριξε ότι ο Ν 1806/88
(Κουτσονόμος) δεν επηρέαζε τις ελεγκτικές δυνατότητες της Τράπεζας της
Ελλάδος. Στα πλαίσια της δίκης αναδείχτηκε ότι κύρια ευθύνη για το
σκάνδαλο της Τράπεζας Κρήτης είχε η διοίκηση της Τράπεζας της Ελλάδας
που δεν έκανε τους απαραίτητους ελέγχους την κρίσιμη περίοδο 1985-1988. [8] Σημαντικό ρόλο εκείνη την περίοδο όσο αφορά την διαμόρφωση του πολιτικού κλίματος έπαιξαν τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
για τα οποία έγινε κριτική στο κατά πόσο τηρούσαν τις αρχές της
δημοσιογραφικής δεοντολογίας στην κάλυψη των γεγονότων καθώς πολλές
φορές έδωσαν την εντύπωση ότι επιτελούσαν ρόλο δημοσιογράφου, εισαγγελέα
και δικαστή μαζί. [9]
Την ίδια περίοδο υπήρξε και μια άλλη υπόθεση που αφορούσε κίνηση
χρημάτων προς τον αρχηγό της ΝΔ. Κ. Μητσοτάκη. Ο αρχηγός της ΝΔ. Κ. Μητσοτάκης είχε εισπράξει εκατομμύρια δολάρια από τον εφοπλιστή Αριστείδη Αλαφούζο
την περίοδο 1988-1991. Αυτή η υπόθεση όμως είχε πολύ διαφορετική
εξέλιξη σε ό,τι αφορά την δικαστική της αντιμετώπιση και την
αντιμετώπιση της από τα ΜΜΕ γενικότερα σε σχέση με την περίπτωση
Κουτσόγιωργα και του σκανδάλου Κοσκωτά. Αυτή η διαφορά αντιμετώπισης
αποδόθηκε στον ανταγωνισμό πολιτικών και εκδοτικών συμφερόντων και ήταν
ένας από τους λόγους που οι δικαστικές διώξεις κατά μελών των
κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ κρίθηκαν από μεγάλη μερίδα της κοινής γνώμης ως
πολιτικές. [10][11]
Εισαγγελική έρευνα και «Κουτσονόμος»
Υπό
το βάρος των συνεχών αποκαλύψεων, τον Ιούλιο του 1988 ο εισαγγελέας
εφετών Δημήτρης Τσεβάς διέταξε έλεγχο στην Τράπεζα Κρήτης. Κι ενώ
διατάχθηκε τοποθέτηση προσωρινού επιτρόπου και άρση τραπεζικού απορρήτου
προκειμένου να διεξαχθεί η έρευνα, ο τότε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης
και Υπουργός Δικαιοσύνης Μένιος Κουτσόγιωργας έφερε τροπολογία στη Βουλή, η οποία άφηνε προνομιακά περιθώρια στον υπό εξέταση επιχειρηματία Γιώργο Κοσκωτά. [εκκρεμεί παραπομπή]
Επρόκειτο για τον αποκαλούμενο «Κουτσονόμο» (Νόμος 1806/1988), για τον
οποίο όπως τεκμηριωμένα αποκαλύφθηκε αργότερα, το αντάλλαγμα ήταν η
κατάθεση 2 εκατομμυρίων δολαρίων στο όνομα του Μένιου Κουτσόγιωργα σε
ελβετική τράπεζα.[εκκρεμεί παραπομπή]
Το γεγονός αυτό σήμανε το πολιτικό τέλος του πανίσχυρου υπουργού του
ΠΑΣΟΚ. Οι αντιδράσεις σε βάρος του ήταν τόσο έντονες από ολόκληρο το
πολιτικό φάσμα, που ούτε του επετράπη από το κόμμα του να κατέλθει ως
υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές του 1989, ενώ πλήθαιναν οι φωνές που απαιτούσαν και τη διαγραφή του από το ΠΑΣΟΚ.
Το πόρισμα της έρευνας
Τα
ευρήματα του επιτρόπου Σπύρου Παπαδάτου ήταν κόλαφος για τον Κοσκωτά.
Αποκαλύφθηκε ότι ο Κοσκωτάς (που πλέον αποκτά το προσωνύμιο
«Μεγαλοαπατεώνας») είχε κάνει συνολική υπεξαίρεση από την Τράπεζα Κρήτης
του ποσού των 33,5 δισεκατομμυρίων δραχμών. Η υπεξαίρεση των καταθέσεων
είχε ξεκινήσει από την εποχή ακόμα που ήταν υπάλληλος στην Τράπεζα. Με
τα χρήματα αυτά αγόρασε όλες τις επιχειρήσεις του αλλά και δωροδοκούσε
δημόσια πρόσωπα.
Πούλησε στη συνέχεια την Τράπεζα Κρήτης στον όμιλο Αρφάνη -
Χιόνη, την «Γραμμή Α.Ε.» στον Γιάννη Αλαφούζο και την ΠΑΕ Ολυμπιακός
στον Αργύρη Σαλιαρέλη. Ο τελευταίος τον βοήθησε να διαφύγει από την Ελλάδα, αρχικά στη Βραζιλία και στη συνέχεια στις ΗΠΑ, όπου όμως συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές του Σάλεμ. Εκδόθηκε στην Ελλάδα δύο χρόνια αργότερα. Αποφυλακίστηκε στις 16 Μαρτίου 2001, έχοντας εκτίσει τα 3/5 της ποινής του.
Συγκυβέρνηση και «βρώμικο '89»
Μετά τις εκλογές του Ιουνίου του 1989, η Νέα Δημοκρατία και ο Ενιαίος Συνασπισμός
(στον οποίο μετείχε και η ανανεωτική Αριστερά και άλλες μικρότερες
οργανώσεις της) συναποφάσισαν τον σχηματισμό βραχύβιας κυβέρνησης, με
κύριο σκοπό την «κάθαρση» από τα πολιτικά σκάνδαλα (το σκάνδαλο Κοσκωτά
ήταν μόνο ένα από τα σκάνδαλα για τα οποία κατηγορήθηκε το ΠΑΣΟΚ). Η
απόφαση των δύο κομμάτων να κινήσουν διαδικασίες ποινικοποίησης της
πολιτικής ζωής χαρακτηρίστηκε από πολλούς (κυρίως προερχόμενους από τους
κόλπους του ΠΑΣΟΚ) ως «βρώμικο '89». Αυτό επέφερε μεγάλη όξυνση στην
πολιτική πραγματικότητα της εποχής. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ιδρυτής
της Νέας Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής φέρεται να δήλωσε ότι «οι πρωθυπουργοί δεν πηγαίνουν στη φυλακή, πηγαίνουν στο σπίτι τους».
Το κύριο ενδιαφέρον της κοινής γνώμης πάντως, επικεντρώθηκε στην τύχη
των πολιτικών προσώπων που εμπλέχθηκαν στο σκάνδαλο και όχι στην τύχη
του προσώπου που έφερε το όνομά του, του Γιώργου Κοσκωτά.
Σκάνδαλο Κοσκωτά και 17 Νοέμβρη
Το όλο νοσηρό κλίμα ως απόρροια του σκανδάλου, κορυφώθηκε δραματικά με την δολοφονία από την Οργάνωση 17 Νοέμβρη του Παύλου Μπακογιάννη, βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και γαμπρού του προέδρου της Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (26 Σεπτεμβρίου 1989) και την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του κατηγορούμενου βουλευτή και υπουργού του ΠΑΣΟΚ, Γιώργου Πέτσου (8 Μαΐου 1989). Στις προκηρύξεις της (με τίτλους «Άρχισε η κάθαρση» και «Να χτυπήσουμε τους κλέφτες και πουλημένους πολιτικούς»
αντίστοιχα), η οργάνωση κατονόμαζε τα θύματά της ως συνενόχους του
Σκανδάλου. Νωρίτερα (11 Νοεμβρίου 1988) με προκήρυξή της (με τίτλο «Κλεφτοκοτάδες, μεγαλοαπατεώνες και ταρτούφοι») κατηγόρησε ολόκληρο το πολιτικοικονομικό σύστημα της Ελλάδας ως υπεύθυνο της εκτροφής σκανδάλων τύπου Κοσκωτά.
Παραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο
Στις 18 Ιουλίου 1989 (μία εβδομάδα μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης Τζαννετάκη), η βουλή αποφάσισε τη σύσταση ειδικής προανακριτικής επιτροπής προκειμένου να διαπιστωθεί η ενοχή ή μη των Ανδρέα Παπανδρέου, Μένιου Κουτσόγιωργα, Δημήτρη Τσοβόλα, Γιώργου Πέτσου και Παναγιώτη Ρουμελιώτη.
Με βάση το πόρισμα αυτής της επιτροπής, στις 27 Σεπτεμβρίου 1989 (μία
μέρα μετά τη δολοφονία του Παύλου Μπακογιάννη) η βουλή αποφάσισε μετά
από μυστική ψηφοφορία την παραπομπή και των 5 πολιτικών προσώπων στο Ειδικό Δικαστήριο.
Συγκεκριμένα και επί συνόλου 295 παρόντων βουλευτών (απουσιάζαν από πλευράς Νέας Δημοκρατίας οι Γιώργος Σουφλιάς, Απόστολος Ανδρεουλάκος και φυσικά ο δολοφονηθείς την προηγούμενη μέρα Παύλος Μπακογιάννης χωρίς να έχει ακόμα αναπληρωθεί η έδρα του, από πλευράς ΠΑΣΟΚ ο πρόεδρος Ανδρέας Παπανδρέου, καθώς και ο ανεξάρτητος Μουσουλμάνος Αχμέτ Σαδίκ), η ψηφοφορία ανέδειξε τα εξής αποτελέσματα:
Ανδρέας Παπανδρέου (τέως Πρωθυπουργός):
Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ' εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος: 166 υπέρ της παραπομπής
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: 165 υπέρ της παραπομπής
Για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια σε βαθμό κακουργήματος: 165 υπέρ της παραπομπής
Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών: 238 υπέρ της παραπομπής
Για υπόθαλψη εγκληματία σε βαθμό κακουργήματος: 235 υπέρ της παραπομπής
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: 247 υπέρ της παραπομπής
Για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια σε βαθμό κακουργήματος: 240 υπέρ της παραπομπής
Δημήτρης Τσοβόλας (τέως Υπουργός Οικονομικών):
Για απιστία περί την υπηρεσία: 168 υπέρ της παραπομπής
Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών: 168 υπέρ της παραπομπής
Γιώργος Πέτσος (τέως Υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας):
Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών: 219 υπέρ της παραπομπής
Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ' εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος: 204 υπέρ της παραπομπής
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: 222 υπέρ της παραπομπής
Παναγιώτης Ρουμελιώτης (τέως Υπουργός Εθνικής Οικονομίας):
Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών: 170 υπέρ της παραπομπής
Από τα αποτελέσματα της μυστικής ψηφοφορίας και με βάση την κατανομή
της κοινοβουλευτικής δύναμης των κομμάτων, προκύπτουν τα εξής
συμπεράσματα:
Για τους Ανδρέα Παπανδρέου και Δημήτρη Τσοβόλα υπήρξαν σαφείς
διαρροές από πλευράς Νέας Δημοκρατίας και Ενιαίου Συνασπισμού, καθώς
κάποιοι βουλευτές των δύο κομμάτων δεν πείστηκαν για τυχόν ενοχή τους
και ψήφισαν είτε κατά της παραπομπής, είτε λευκό.
Αντίθετα, για τους Μένιο Κουτσόγιωργα και Γιώργο Πέτσο, περίπου οι
μισοί βουλευτές του ΠΑΣΟΚ ψήφισαν υπέρ της παραπομπής τους. Ειδικά για
τον Μένιο Κουτσόγιωργα και την κατηγορία της παθητικής δωροδοκίας
(δωροληψίας), σχεδόν τα 2/3 της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ
πείστηκαν για την ενοχή του και ψήφισαν υπέρ της παραπομπής του.
Η δίκη
Η δίκη για το Σκάνδαλο Κοσκωτά (η οποία αποκλήθηκε η Δίκη του Αιώνα)
ξεκίνησε στις 11 Μαρτίου 1991, καθώς τη μέρα εκείνη συγκλήθηκε για
πρώτη φορά το Ειδικό Δικαστήριο υπό την προεδρία του Προέδρου του Αρείου Πάγου, Βασίλη Κόκκινου και άλλων 12 τακτικών δικαστών (Αρεοπαγιτών και προέδρων εφετών). Ως εισαγγελείς ορίστηκαν τρεις νομικοί βουλευτές (Νίκος Κατσαρός και Κώστας Κωνσταντινίδης από πλευράς Νέας Δημοκρατίας και Νίκος Κωνσταντόπουλος
από πλευράς Συνασπισμού). Διεξήχθησαν 142 συνεδριάσεις και κατέθεσαν
συνολικά 109 μάρτυρες. Επρόκειτο για την πρώτη και μοναδική ως τώρα δίκη
στην Ελλάδα η οποία προβλήθηκε σε ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση και βρέθηκε για μεγάλο διάστημα στο επίκεντρο της πολιτικής επικαιρότητας.
Από τους 5 παραπεμφθέντες για τη δίκη, δεν δικάστηκε τελικά ο
Παναγιώτης Ρουμελιώτης ο οποίος είχε ήδη εκλεγεί Ευρωβουλευτής στις Ευρωεκλογές του 1989, με συνέπεια να τον καλύπτει η ευρωβουλευτική ασυλία, η οποία δεν άρθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ένα μήνα μετά την έναρξη της δίκης (11 Απριλίου 1991) η διαδικασία σημαδεύτηκε από το εγκεφαλικό επεισόδιο
που υπέστη ο Μένιος Κουτσόγιωργας τη στιγμή που είχε το λόγο εντός της
αίθουσας, ο οποίος και εξέπνευσε στο νοσοκομείο μία εβδομάδα αργότερα.
Δεδομένου ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου ουδέποτε εμφανίστηκε στο δικαστήριο, η
δίκη συνεχίστηκε με παρόντες μόνο τους δύο από τους πέντε αρχικά
παραπεμφθέντες (Δημήτρη Τσοβόλα και Γιώργο Πέτσο). Μάλιστα μεταξύ του
πρώτου και του Προέδρου του Ειδικού Δικαστηρίου, οι διενέξεις και
αντεγκλήσεις υπήρξαν συχνές και έντονες.
Κατά τη διάρκεια της δίκης και ειδικά μετά τον θάνατο του Μένιου
Κουτσόγιωργα, η κατάθεση του οποίου θα ήταν εξαιρετικά κρίσιμη για την
έκβαση της διαδικασίας, τα στοιχεία αποδείχτηκαν σε γενικές γραμμές
ανεπαρκή για να στηρίξουν το κατηγορητήριο. Αρκετοί από τους μάρτυρες
κρίθηκαν αναξιόπιστοι, ενώ άλλοι περιορίστηκαν στις πολιτικές και όχι
ποινικές ευθύνες των κατηγορουμένων.
Η ετυμηγορία
Δέκα
μήνες μετά την έναρξη της δίκης, τις πρώτες πρωινές ώρες της 17ης
Ιανουαρίου 1992, το Ειδικό Δικαστήριο ύστερα από διάσκεψη περίπου 15
ωρών εκδίδει την απόφασή του για το Σκάνδαλο Κοσκωτά. Η απόφαση για τους
τρεις εναπομείναντες κατηγορούμενους:
Ανδρέας Παπανδρέου (πρώην Πρωθυπουργός):
Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ' εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος (για τις καταθέσεις των ΔΕΚΟ στην Τράπεζα Κρήτης και τη ρύθμιση των χρεών του επιχειρηματία Σωκράτη Καλκάνη): Αθώος με ψήφους 7 προς 6.
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος με ψήφους 10 προς 3
Για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος από ιδιοτέλεια σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος με ψήφους 8 προς 5
Δημήτρης Τσοβόλας (πρώην Υπουργός Οικονομικών):
Για απιστία περί την υπηρεσία και για παράβαση του νόμου περί
ευθύνης υπουργών (για τη ρύθμιση των χρεών των Γιώργου Κοσκωτά και
Σωκράτη Καλκάνη): Ένοχος. Ποινή: Φυλάκιση 2 1/2 ετών (εξαγοράσιμη προς
1.000 δραχμές τη μέρα) και τριετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
Γιώργος Πέτσος (πρώην Υφυπουργός Βιομηχανίας, Έρευνας και Τεχνολογίας):
Για παράβαση του νόμου περί ευθύνης υπουργών (για παράνομη
έκδοση άδειας για την ανέγερση κτηρίων της «Γραμμής Α.Ε.» του Γιώργου
Κοσκωτά στην Παλλήνη): Ένοχος. Ποινή: Φυλάκιση 10 μηνών με διετή
αναστολή και διετής στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων.
Για ηθική αυτουργία σε απιστία κατ' εξακολούθηση σε βαθμό κακουργήματος (για τις καταθέσεις των ΕΛΤΑ στην Τράπεζα Κρήτης): Αθώος
Για παθητική δωροδοκία σε βαθμό κακουργήματος: Αθώος λόγω αμφιβολιών
Ο Δημήτρης Τσοβόλας εξαγόρασε την ποινή του (κατέθεσε μέσω του
συνηγόρου του το ποσό του 1.524.450 δραχμών), ενώ παράλληλα λόγω της
στέρησης των πολιτικών του δικαιωμάτων εξέπεσε του βουλευτικού του
αξιώματος. Και οι 19 επιλαχόντες του ψηφοδελτίου αρνήθηκαν να τον
αντικαταστήσουν (απόφαση του ΠΑΣΟΚ), με αποτέλεσμα να διεξαχθεί
επαναληπτική ψηφοφορία στην εκλογική περιφέρεια της Β' Αθήνας (5 Απριλίου 1992) και την έδρα κατέκτησε ο Γεώργιος - Αλέξανδρος Μαγκάκης.
Το σκεπτικό της αθώωσης Ανδρέα Παπανδρέου
Για
την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας σε απιστία κατ' εξακολούθηση σε
βαθμό κακουργήματος, ο Ανδρέας Παπανδρέου αθωώθηκε με την οριακή
πλειοψηφία των 7–6 ψήφων. Επιγραμματικά, το σκεπτικό της απόφασης του
Ειδικού Δικαστηρίου για την συγκεκριμένη κατηγορία, συνοψίζεται στα
ακόλουθα:
Οι πλειοψηφήσαντες δικαστές που ψήφισαν αθώωση και το σκεπτικό τους
Υπέρ της αθώωσης του Ανδρέα Παπανδρέου ψήφισαν οι:[12]
1) Χρήστος Πλουμής, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου
2) Παρμενίων Τζίφρας, αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου (αργότερα εξέδωσε και βιβλίο με τίτλο «Η αθωωτική μου ψήφος για τον Ανδρέα Γ. Παπανδρέου»)
(...) Το δικαστήριο δεν πείσθηκε ότι ο κατηγορούμενος αυτός
προκάλεσε με οποιονδήποτε τρόπο την απόφαση των διοικητών των ΔΕΚΟ να
τελέσουν τις εν λόγω πράξεις οι οποίες τους αποδίδονται, αλλά και ούτε
συνήργησε με οποιονδήποτε τρόπο στις πράξεις αυτές. (...) Εξάλλου οι
εκδότες που κατέθεσαν αόριστα ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου υπέχει και
ποινικές ευθύνες, απάντησαν σε σχετικές ερωτήσεις που τους υποβλήθηκαν
ότι δεν έχουν συγκεκριμένα στοιχεία από τα οποία να προκύπτει ότι ο
παραπάνω κατηγορούμενος είχε δώσει εντολές σε διοικητές δημοσίων
επιχειρήσεων να καταθέσουν τα διαθέσιμα κεφάλαια αυτών στην Τράπεζα
Κρήτης. Πέραν όμως αυτών, από κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν προέκυψε
ότι ο πρώην πρωθυπουργός είχε γνώση των υπεξαιρέσεων που διέπραττε ο
Γεώργιος Κοσκωτάς κατά το κρίσιμο χρονικό διάστημα, από 19 Ιανουαρίου
1988 έως 19 Οκτωβρίου 1988, όταν υπεξαιρούσε τις καταθέσεις στην Τράπεζα
Κρήτης (...)
Οι μειοψηφήσαντες δικαστές που ψήφισαν ενοχή και το σκεπτικό τους
Υπέρ της ενοχής του Ανδρέα Παπανδρέου ψήφισαν οι:[13]
4) Σπυρίδων Σπύρου, αρεοπαγίτης (ήταν και ο ανακριτής της υπόθεσης)
5) Νικόλαος Στυλιανάκης, αρεοπαγίτης
6) Σωκράτης Σωκρατείδης,
αρεοπαγίτης (παλιός «γνώριμος» του Ανδρέα Παπανδρέου, το 1967, αμέσως
μετά την επιβολή της χούντας, είχε προτείνει την παραπομπή του για
εσχάτη προδοσία για την υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ)
(...) Ο πρώτος των κατηγορουμένων ως πρωθυπουργός της Ελλάδας και
κατά το από 11 Ιουνίου 1987 έως 19 Οκτωβρίου 1988 κρίσιμο χρονικό
διάστημα, είχε την αυτονόητη υποχρέωση και πρώτιστο καθήκον κατά τις
διατάξεις του Συντάγματος και του νόμου να κατευθύνει τις ενέργειες της
κυβέρνησης, να συντονίζει την κυβερνητική πολιτική σε όλους τους τομείς
και να εποπτεύει για την εφαρμογή των νόμων προς το συμφέρον του κράτους
και των πολιτών. Είχε ακόμη τη δυνατότητα ως πολιτικός προϊστάμενος της
ΕΥΠ
να πληροφορηθεί αμέσως το ποιόν και τη δράση του Γεωργίου Κοσκωτά.
Γιατί δεν είναι νοητό ένας πρωθυπουργός της ευφυίας του πρώτου να μην
θέλησε να πληροφορηθεί ποιος είναι ο Γεώργιος Κοσκωτάς, όταν ο Τύπος και
όλοι οι Έλληνες διερωτώντο πώς ένας τόσο νέος είχε τη δυνατότητα να
αγοράζει μία Τράπεζα και να δημιουργεί συνεχώς νέες επιχειρήσεις, αλλά
και να στέλνεται με κυβερνητική εισήγηση στις ΗΠΑ προκειμένου να συναντηθεί με τον Πρόεδρο και άλλους αξιωματούχους των ΗΠΑ. (...) Ο Γεώργιος Κοσκωτάς όμως παρ' όλα αυτά, απολάμβανε της πλήρους
υποστήριξης και κάλυψης της πολιτικής εξουσίας. Είχε τη δυνατότητα να
προσφωνεί και να προσφωνείται από τον πρωθυπουργό της χώρας του με
δηλωτικές οικειότητας φράσεις, είχε τη δυνατότητα να βλέπει τον
πρωθυπουργό κατ' ιδίαν στην οικία του σε μια εποχή που η ελληνική
κοινωνία είχε αρχίσει να πείθεται για τη δράση του. Και ακόμα, να έχει
την προστασία του, όπως προκύπτει από το γεγονός ότι η πρωθυπουργική
γραμματεύς παρενέβη υπέρ αυτού κατ' εντολή του Ανδρέα Παπανδρέου και
υποχρέωσε τον υφυπουργό Γεώργιο Πέτσο να δεχτεί τον Κοσκωτά και να τον
εξυπηρετήσει (...)
Δηλώσεις μετά τη δίκη
Μετά την έκδοση της απόφασης του Ειδικού Δικαστηρίου, έγιναν επιγραμματικά οι ακόλουθες δηλώσεις:
Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (Πρωθυπουργός): «Κανένα σχόλιο δεν κάνει η κυβέρνηση για τη δίκη. Η δικαιοσύνη απεφάνθη, το θέμα έληξε».
Ανδρέας Παπανδρέου
(αθωωθείς πρώην Πρωθυπουργός και αρχηγός της Αξιωματικής
Αντιπολίτευσης): «Στόχος τους ήταν η δική μου πολιτική και ηθική
εξόντωση, η διάλυση του ΠΑΣΟΚ και ο κατακερματισμός της μεγάλης
δημοκρατικής παράταξης. Απέτυχαν οικτρά με τη δεκάμηνη δημόσια
διαδικασία. Η αλήθεια εκδικήθηκε τους σκευωρούς».
Μαρία Δαμανάκη
(Πρόεδρος του Συνασπισμού, από τον οποίο είχε ήδη αποχωρήσει το ΚΚΕ):
«Ο Συνασπισμός θα ήθελε μία άλλη απόφαση. Θα ήμασταν ευτυχέστεροι αν
υπήρχε μία άλλη απόφαση σε σχέση με την περίπτωση του Δημήτρη Τσοβόλα».
Δημήτρης Τσοβόλας
(καταδικασθείς πρώην Υπουργός Οικονομικών): «Θέτω στον αρμόδιο
εισαγγελέα και τις αρχές τον εαυτό μου στη διάθεσή τους, για να
εκτελέσουν αυτή την αλλοπρόσαλλη και προσβλητική για το κοινοβούλιο και
τους δημοκρατικούς θεσμούς απόφαση της πλειοψηφίας του Ειδικού
Δικαστηρίου».
Ο Στέφανος Τσιτσιπάς υπέταξε το νούμερο ένα της παγκόσμιας κατάταξης, τον Σέρβο Νόβακ Τζόκοβιτς, με 2-1 σετ, παίρνοντας έτσι την πρόκριση για τα ημιτελικά του Masters στη Σανγκάη.
Πριν καν αρχίσει το ματς, ο Έλληνας πρωταθλητής προκρίθηκε και μαθηματικά στα ATP Finals, που θα διεξαχθούν στο Λονδίνο στα μέσα Νοεμβρίου και θα περιλαμβάνουν τους οκτώ καλύτερους τενίστες της χρονιάς, χάρη στην επικράτηση του Μεντβέντεφ επί του Φονίνι.
Ο Τσιτσιπάς, μιλώντας στην κάμερα της ATP μετά το τέλος του ματς, ανέφερε πως είναι ενθουσιασμένος με την επικείμενη συμμετοχή του, καθώς και εκείνος μόλις είχε πληροφορηθεί ότι προκρίθηκε. Ζήτησε από τον κόσμο να τον στηρίξει στους αγώνες που έρχονται ενώ, χαριτολογώντας, ανέφερε πως τα μαλλιά του είναι χάλια.
Θεόδωρος Αμπατζόγλου, υποψήφιος Δήμαρχος Αμαρουσίου: Αθλητισμός και Πολιτισμός προτεραιότητά μου για το Μαρούσι της Νέας Εποχής
Ο υποψήφιος Δήμαρχος Αμαρουσίου Θεόδωρος Αμπατζόγλου, μαζί με στελέχη του συνδυασμού «Μαρούσι – Νέα Εποχή»
συναντήθηκε με τους παίκτες της ομάδας Μπάσκετ του Γυμναστικού Συλλόγου
Αμαρουσίου και τον πρόεδρο Κώστα Κουτσούκο και στη συνέχεια παραβρέθηκε
στην κοπή της πίτας του εξωραϊστικού συλλόγου «Αγίου Ελευθερίου" Σωρού.
Μετά το πέρας των δραστηριοτήτων ο Θεόδωρος Αμπατζόγλου δήλωσε:
«Το Μαρούσι είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις έννοιες του αθλητισμού και
του πολιτισμού. Τα σωματεία και οι φορείς της πόλης μας, επιτελούν
σπουδαίο έργο καθώς αποτελούν τον πυλώνα υγιούς ανάπτυξης των νέων μας
και της διατήρησης της πολιτισμικής κληρονομιάς του τόπου μας.
Είναι προσωπική μου δέσμευση πως το Μαρούσι της Νέας Εποχής θα έχει ως
προτεραιότητά του, την ανάδειξη και στήριξη εκείνων των δυνάμεων που
καλλιεργούν τον αθλητισμό και τον πολιτισμό, μέσα στα κύτταρα της
Μαρουσιώτικης κοινωνίας.
Το πρόγραμμά μας - που ήδη καταρτάται - περιλαμβάνει ειδικό σχέδιο
δυναμικής εξωστρέφειας, με στόχευση εντός και εκτός Ελλάδας, για τις
δράσεις αθλητισμού και πολιτισμού ως βασικού μοχλού ανάπτυξης και
ευημερίας της πόλης μας».
Ένας από τους φίλους μου με ρώτησε γιατί πληρώνω τόσα χρήματα και
ξοδεύω τόσο πολύ χρόνο να τρέχω για να αθλείται το παιδί μου.
Του απάντησα λοιπόν τα εξής:
Δεν πληρώνω για τις προπονήσεις του παιδιού μου ή για τους αγώνες του ή
για τον εξοπλισμό του...
Πληρώνω για εκείνες τις στιγμές που το παιδί
μου θα είναι τόσο κουρασμένο και θα αισθάνεται ότι θέλει να τα παρατήσει
αλλά δεν το κάνει...
Πληρώνω για την ευκαιρία που θα έχει το παιδί μου να κάνει φιλίες ζωής...
Πληρώνω για το παιδί μου ώστε να μάθει να είναι πειθαρχημένο... Πληρώνω για το παιδί μου για να μάθει πως να υπερασπίζεται τον εαυτό του... Πληρώνω για το παιδί μου, για να μάθει να φροντίζει το σώμα του και να γυμνάζεται...
Πληρώνω για το παιδί μου για να μάθει να συνεργάζεται με άλλους και να
είναι ένα πρόθυμο , ταπεινό και σεβαστό μέλος μιας ομάδας... Πληρώνω για το παιδί μου για να μάθει να διαχειρίζεται την απογοήτευση του... Πληρώνω για το παιδί μου για να μάθει να βάζει και να πετυχαίνει τους στοχους του...
Πληρώνω για το παιδί μου να μάθει ότι χρειάζονται ατέλειωτες ώρες
σκληρής δουλειάς και προπόνησης για να φτάσει στην πρωτιά και ότι η
επιτυχία δεν θα του χαριστεί... Πληρώνω για το παιδί μου ώστε να περνά τις ώρες του σε ένα γήπεδο αντί μπροστά σε μια οθόνη υπολογιστή η τηλεόρασης... Πληρώνω για την δυνατότητα που του δίνεται να μάθει ότι ο Αθλητισμός δεν είναι μόνο παιχνίδι αλλά και τρόπος ζωής...
Πληρώνω για τις ευκαιρίες, που γενικά οι αγώνες δρόμου και ο Αθλητισμός,
δίνουν στα παιδιά και τα βοηθούν ώστε να αναπτύξουν και να μάθουν τη
σημασία του «θυσιάζω τώρα» για να αποκομίσω αύριο... Πληρώνω για να ειναι το παιδί μου ευτυχισμένο!!!!
Είναι βάση της προσωπικής επιτυχίας στην κοινωνία μας και από τα μεγαλύτερα μαθήματα ζωής.
Και σύμφωνα με αυτά που έχω δει εγώ στη ζωή μου νομίζω ότι είναι μεγάλη επένδυση.
Κατέκτησε σχεδόν τα πάντα μέχρι τα 28 που αποσύρθηκε
Γράφει ο ΠΕΤΡΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΑΣ
Υπήρξαν διάφοροι κορυφαίοι σέντερ φορ ή στράικερ
στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Ο Ρονάλντο (το φαινόμενο), ο Γκέρντ
Μύλλερ, ο Τιερί Ανρί, Ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα. Όλοι ήταν «φονικοί»
απέναντι από τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Κι έστω αν πολλοί από αυτούς
ίσως ήταν καλύτεροι συνολικά από τον Μάρκο Φαν Μπάστεν, την ιδιοφυία του μάλλον κανείς δεν την έφτασε.
Υπήρξε ένας γεννημένος στράικερ.
Ήξερε να βάζει γκολ, από παντού, ακόμα και από θέσεις που κανείς δεν
περίμενε η μπάλα να καταλήξει στα δίχτυα. Γεννήθηκε στην Ουτρέχτη στις
31 Οκτωβρίου του 1964 και σε ηλικία 17 ετών έκανε το ντεμπούτο του με
την φανέλα του Ajax.
@twitter.com/mmarcovanbasten
Με
τον «Αίαντα» κέρδισε τρία πρωταθλήματα, τρία κύπελλα και ένα Κύπελλο
Κυπελλούχων, στα έξι χρόνια που ήταν κάτοικος Άμστερνταμ, σκοράροντας
128 γκολ σε 133 εμφανίσεις. Από το 1987, μετακόμισε στην Μίλαν και την
επόμενη χρονιά, το ίδιο δρομολόγιο έκαναν δυο ακόμα τεράστιοι Ολλανδοί: Ο
Φρανκ Ράικαρντ και ο Ρούουντ Γκούλιτ.
Την πρώτη του χρονιά, η
Μίλαν κατέκτησε το Σκουντέτο μετά από 8 χρόνια. Αν και ο Φαν Μπάστεν
έπαιξε μόλις σε 11 ματς λόγω ενός τραυματισμού στον αστράγαλο. Ενεός
τραυματισμού που τον ταλαιπώρησε σε ολόκληρη την καριέρα του. Την σεζόν
1988-89, κατέκτησε την «Χρυσή Μπάλα» και σκόραρε 19 φορές στην Serie A.
@90minutecynic.com
Το προηγούμενο καλοκαίρι όμως είχε ζήσει ίσως την
κορυφαία στιγμή της καριέρας του. Η Ολλανδία έφτασε στον τελικό του Euro
1988 απέναντι στην Σοβιετική Ένωση. Ο Γκούλιτ είχε ανοίξει το σκορ στο
34ο λεπτό, όμως οι Σοβιετικοί πίεζαν για την ισοφάριση. Στο 54’, Ο Φαν
Μπάστεν από μια απίθανη γωνία, ή μάλλον εξωφρενική, έβαλε ίσως το πιο
όμορφο γκολ σε τελικά ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, χαρίζοντας στην Ολλανδία
τον πρώτο και μοναδικό έως τώρα τίτλο σε επίπεδο εθνικών.
Με την Μίλαν κατέκτησε άλλα δυο πρωταθλήματα και δυο Champions
League. Κέρδισε επίσης το Super Cup Ευρώπης αλλά και δυο φορές το
Διηπειρωτικό. Συνολικά σε 147 συμμετοχές σημείωσε 90 γκολ, σε μια
περίοδο που το ποδόσφαιρο δεν ήταν τόσο γρήγορο όσο σήμερα και που οι
ομάδες έπαιζαν πολύ λιγότερα παιχνίδια. Το 1993, ο τραυματισμός στον
αστράγαλο επανήλθε. Τα δυο τελευταία χρόνια της καριέρα του, τα πέρασε
περισσότερο στο στάδιο της αποθεραπείας. Στις 17 Αυγούστου του 1995 ,
αποφάσισε πως δεν μπορεί να νικήσει αυτόν τον τραυματισμό που τον
έστειλε πολλές φορές στο χειρουργείο και έβαλε το οριστικό και πρόωρο
τέλος στην καριέρας του. Όμως η καριέρα του είχε ουσιαστικά τελειώσει
από τα 28 και κάτι χρόνια του.
Από τότε υπήρξε προπονητής του
Άγιαξ και την Εθνικής Ολλανδίας, μένοντας στον πάγκο της Εθνικής ομάδας
της χώρας του για τέσσερα χρόνια. Ο Φαν Μπαστεν έμεινε στην ιστορία ως
έναες από τους πιο ιδιοφυής σέντερ φορ, αν όχι ο πιο ιδιοφυής, για την
ευχέρειά του στο χειρισμό της μπάλας και για τα «ξερά» άπιαστα σου του.
Το 1998, ψηφίστηκε έκτος στην ψηφοφορία της FIFA για το βραβείο «του
παίκτη του αιώνα». Θεωρείται ο δεύτερος μεγαλύτερος Ολλανδός
ποδοσφαιριστής όλων των εποχών, πίσω από τον Γιόχαν Κρόιφ.
Ο Μάρκο Φαν Μπάστεν,
σταμάτησε νωρίς, ενώ είχε ακόμα τουλάχιστον μια γεμάτη πενταετία
μπροστά του, ώστε να γράψει περισσότερα γκολ και να κατακτήσει ακόμα
περισσότερους τίτλους. Αλλά στα 12 χρόνια που αγωνίστηκε, κατέκτησε
σχεδόν τα πάντα και έκανε θαύματα. Και κατάφερε να μείνει στην ιστορία
ως ένας από τους καλύτερους στράικερ όλων των εποχών.
Εθνική Ελλάδος εναντίον Εθνικής Μακεδονίας ;;; Από πότε καταργήθηκε το FYROM ;
Αφιερωμένο σε όσους λένε πως η ψευδοσυμφωνία δεν παράγει αποτελέσματα ...
Το
στιγμιότυπα είναι από σημερινό αγώνα Μπάσκετ της Ελλάδος με τη FYROM
στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα U16 Β’ Κατηγορίας που φιλοξενείται στο
Μαυροβούνιο , όπου προς μεγάλη μας έκπληξη διαπιστώσαμε πως απροκάλυπτα
πια η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης ΔΕΧΕΤΑΙ να παίζει η Εθνική Ελλάδος με την..Εθνική Μακεδονίας .... Και δεν υπάρχουν δικαιολογίες γιατί με το που
είδε να αναγράφεται η fyrom ως MKD έπρεπε να φύγει από το παρκέ μέχρι
να το διορθώσουν και να τους γράψουν με το συνταγματικό τους όνομα. Όπως
είναι η πάγια γραμμή της Ελλάδος εδώ και χρόνια Στείλαμε μήνυμα στην ομοσπονδία και περιμένουμε απάντηση, πήραμε και τηλέφωνο να διαμαρτυρηθούμε και δεν το σήκωνε κανείς. Παραθέτουμε
τα στοιχεία τους να δοκιμάσετε και εσείς. είτε στέλνοντάς τους email,
είτε μήνυμα στη σελίδα τους στο facebook είτε τηλεφωνώντας τους. Εδώ
είναι και το βίντεο https://www.facebook.com/HellenicBasketBallFederation/videos/246207282685684/?hc_location=ufi από
το παιχνίδι όπου με ντροπή θα παρακολουθήσετε να αναγράφετε το ΜΚΔ και
με περίσσεια ντροπή η ομοσπονδία να αφήνει τα κορίτσια της Εθνικής
Ελλάδος να αγωνίζονται.
Στους
αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες, ένα από τα πιο εντυπωσιακά και δημοφιλή
αθλήματα ήταν το Παγκράτιον, ένα είδος πάλης που αποτελούσε συνδυασμό
Ελληνορωμαϊκής, πυγμαχίας και διάφορων χτυπημάτων. Ήταν ένας συνδυασμός
λαβών και χτυπημάτων με σκοπό να υποτάξεις ολοκληρωτικά τον αντίπαλο.
Ο
Αρριχίων ή Αρραχίων ο Φιγαλεύς είχε επικρατήσει όλων των αντιπάλων του
στους αγώνες του 572 π.Χ. και του 568 π.Χ. Αποφάσισε να πάρει μέρος και
στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 564 π.Χ. Εκεί προχώρησε μέχρι τον τελικό,
όπου αντιμετώπισε τον Κρεύγεα. Ο Φιλόστρατος περιγράφει:
Ο
αντίπαλος του Αρραχίονα, έχοντας ήδη πιάσει τη μέση του με σκοπό να τον
τελειώσει, είχε ήδη περάσει το χέρι του γύρω από το λαιμό του άλλου για
να διακόψει την αναπνοή του, ταυτόχρονα πίεζε με τα πόδια του ψηλά του
πάνω στους προσαγωγούς του Αρραχίονα και πέρασε τα πόδια του χαμηλά πίσω
από κάθε γόνατο του αντιπάλου.
Ενώ ο λαιμός του είχε γυρίσει
και ήταν έτοιμος να πεθάνει, ο αντίπαλός του χαλάρωσε λίγο. Ο Αρραχίων
μάζεψε όλες τους τις δυνάμεις, έπιασε τον αντίπαλο από τον αστράγαλο και
κατάφερε να τον εξαρθρώσει. Ο αντίπαλος έδειξε πως παραδίνεται και
λίγες στιγμές μετά, ο Αρραχίων ξεψύχησε. Οι Ελλανοδίκες όμως τον
ανακήρυξαν νικητή του αγώνα. Ήταν η μοναδική φορά που ένας νεκρός
στέφθηκε Ολυμπιονίκης. Ο προπονητής του, Ερυξίας, φώναξε εκείνη την
στιγμή: «Τι ευγενής επιτάφιος, δεν νικήθηκε ποτέ στην Ολυμπία».
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΕΛΙΟ ΜΟΥ! ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΟΥ! 🇨🇾️🇬🇷 ️
Στις 20 Απριλίου 1946 ένας λιπόσαρκος, υποσιτισμένος Έλληνας, έδωσε ένα
λαμπρό παράδειγμα τιμής και περηφάνειας. Ο Στέλιος Κυριακίδης, από την
Κύπρο, είχε φτάσει μετ’ εμποδίων στη Βοστόνη για να λάβει μέρος στον
Μαραθώνιο με μοναδικό στόχο να βοηθήσει 7 εκατομμύρια πεινασμένους
Έλληνες. Τερμάτισε πρώτος μετά από έναν συγκλονιστικό αγώνα. Κέρδισε
τα φαβορί, αλλά περιφρόνησε την δόξα και τα χρήματα. Οι Αμερικάνοι, που
τον ονόμασαν «νέο Φειδιππίδη», έσπευσαν να του προτείνουν όλα όσα θα
ονειρευόταν κάθε αθλητής που κόπιασε για τη νίκη. Χρήματα για να γίνει
επαγγελματίας αθλητής και προτάσεις από το Χόλιγουντ για να γίνει
ηθοποιός. Ωστόσο, η μόνη του έγνοια ήταν η παροχή οικονομικής βοήθειας
στη χώρα του. «Για μένα τίποτα. Μόνο για την Ελλάδα σας παρακαλώ, μην
ξεχάσετε τη χώρα μου!» ήταν τα λόγια του… Για τα δύσκολα χρόνια
της Κατοχής, ο ίδιος δήλωσε πως το γαμήλιο δώρο του ήταν ένα ψωμί (κι
αυτό μισό). Το 1946, ο 36χρονος Στέλιος Κυριακίδης αποφάσισε να
συμμετάσχει στον περίφημο πεντηκοστό Διεθνή Μαραθώνιο της Βοστώνης. Τα
γεγονότα ότι λόγω της Κατοχής ήταν αδύναμος και υποσιτισμένος, ότι είχε
πέντε χρόνια να αγωνιστεί σε Μαραθώνιο και η έλλειψη προπόνησης,
προκαλούσαν την σύζυγό του: «Είσαι τρελός; Έτσι κοκαλιάρης όπως είσαι θα
πεθάνεις!». Έτσι ξεκίνησε τις προπονήσεις ακόμη και μέσα στο χιόνι, ενώ
κάποια στιγμή λιποθύμησε από την εξάντληση. Στην Αμερική, οι γιατροί
πίστευαν πως θα πέθαινε από εξάντληση κατά την διαδρομή, καθώς ήταν
εξαιρετικά αδύναμος και καχεκτικός. «Ήρθα να τρέξω για επτά εκατομμύρια
πεινασμένους Έλληνες» είπε ο Στέλιος. Ο μάγειρας του ξενοδοχείου όπου
διέμενε ήταν Έλληνας ομογενής και τον βοήθησε να πάρει πέντε κιλά μέσα
σε λίγες ημέρες. Την ημέρα του αγώνα, όμως, οι γιατροί είχαν και πάλι
τις ενστάσεις τους, σχετικά με την υγεία του Κυριακίδη. Έτσι υπέγραψε
υπεύθυνη δήλωση, σύμφωνα με την οποία ήταν ενήμερος για τους κινδύνους,
αναλαμβάνοντας όλη την ευθύνη.
Στις 20 Απριλίου 1946, δόθηκε η
εκκίνηση του Μαραθωνίου της Βοστώνης. Πριν τον αγώνα κάποιος έδωσε στον
Κυριακίδη ένα διπλωμένο χαρτάκι να το διαβάσει λίγο πριν από την έναρξη.
Από την μια πλευρά έγραφε «Ή ταν ή επί τας» και από την άλλη
«Νενικήκαμεν». Είχε ζητήσει από την επιτροπή να αγωνιστεί με τον αριθμό 7
(τυχερός αριθμός στην Αρχαία Ελλάδα) και έτσι του δόθηκε το 77 (δυο
φορές τυχερός). Τόσο ομογενείς όσο και Αμερικανοί τον ενθάρρυναν. Τότε
συνέβη κάτι, που ο Κυριακίδης θυμόταν με συγκίνηση: «...ένας ηλικιωμένος
Έλληνας να μου λέει: Για την Ελλάδα Στέλιο μου! Για τα παιδιά σου!».
Τότε ο Στέλιος έβαλε φτερά στα πόδια κατακτώντας την νίκη και φωνάζοντας
στον τερματισμό: «FΟR GREECE! - ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!»
Ο Τζόνυ Κέλυ όταν
ρωτήθηκε γιατί δεν κατάφερε να κερδίσει τον αγώνα, απάντησε: «Πως θα
μπορούσα να κερδίσω ποτέ έναν τέτοιον αθλητή; Εγώ έτρεχα για τον εαυτό
μου κι αυτός για μια ολόκληρη πατρίδα». Την επομένη του αγώνα στην
εφημερίδα της Βοστώνης (Boston Sunday Post), στο άρθρο «Η νίκη ανήκει σε
δύο έθνη», ο δημοσιογράφος είχε γράψει: «Έχω ξαναδεί πολλούς αθλητές να
κλαίνε είτε από χαρά για το θρίαμβό τους είτε από λύπη για την ήττα
τους. Αυτός ο Αθηναίος με τα ευγενή αισθήματα δάκρυσε αληθινά, με δάκρυα
που έβγαιναν μέσα από τη δυνατή ελληνική καρδιά του. Μια καρδιά που δεν
τον πρόδωσε στα 26 μίλια που διήνυσε, αλλά που κόντεψε να σπάσει όταν
έφτασε στο τέρμα, τόσο από περηφάνια για τη νίκη του όσο και από θλίψη
για τις κακουχίες που περνούσε η πατρίδα του». Ο Στέλιος, μετά τον
αγώνα έμεινε για περίπου ένα μήνα στην Αμερική, αποσκοπώντας στην
συγκέντρωση βοήθειας για την Ελλάδα, καθώς η νίκη του είχε προκαλέσει
την συμπάθεια σε Αμερικανούς και κυρίως σε Έλληνες ομογενείς. Τελικά το
ποσό που κατάφερε να συγκεντρώσει έφθασε τα 250.000 δολάρια, ενώ η
οικογένεια Λιβανού έστειλε δύο πλοία με είδη πρώτης ανάγκης (τρόφιμα,
ρούχα και φάρμακα). Η βοήθεια αυτή ονομάστηκε «Πακέτο Κυριακίδη». Τον
Μάιο του 1947, ως απόρροια της δημοσιότητας που είχε δοθεί στην
κατάσταση της Ελλάδας, λόγω του Μαραθωνίου της Βοστώνης, τέθηκε σε
εφαρμογή εσπευσμένη οικονομική βοήθεια από την Αμερική (400.000
δολάρια), πριν το Σχέδιο Μάρσαλ. Στις 23 Μαΐου 1946, ο Κυριακίδης
επέστρεψε στην Ελλάδα, όπου περίπου ένα εκατομμύριο Έλληνες τον
υποδέχθηκαν με τιμές ήρωα. Έπειτα, πραγματοποιήθηκε επίσημη τελετή στους
Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου ο δακρυσμένος Κυριακίδης δήλωνε: «Είμαι
υπερήφανος που είμαι Έλλην!». Για πρώτη φορά μετά την Κατοχή,
φωταγωγήθηκε η Ακρόπολη προς τιμήν του. Ο Στέλιος Κυριακίδης πέθανε στις 10 Δεκεμβρίου του 1987 στην Αθήνα και τάφηκε στον Πύργο Κορινθίας, όπου είχε το εξοχικό του. Α Θ Α Ν Α Τ Ο Σ